آخرین بررسیهای محققان روی اثرات استرس و نگرانی در جفت موشهای نر و ماده، نشان میدهد که اضطراب موضوعی مسری و واگیردار است.
به گفته دانشمندان، استرس به هورمون کورتیزول مرتبط است و از سوی دیگر؛ کورتیزول نوعی هورمون استروئیدی در رده هورمونهای گلوکوکورتیکوئید است و از غده فوقکلیوی ترشح میشود. کورتیزول نقشهای مختلفی ازجمله کاهش التهاب، تخفیف واکنشهای ایمنی، تأثیر بر متابولیسم و افزایش قند خون در بدن دارد. کورتیزول بهوسیله هورمون آدرنوکورتیکوتروپیک، در هنگام لحظات فشار تولید میشود و در درازمدت میتواند سلامت فرد را به خطر بیندازد.
یافتههای پژوهشگران نشان میدهد هرگونه لمس محبتآمیز مانند در آغوش گرفتن گرم میتواند سطح کورتیزول، هورمون استرس را کاهش دهد و مشکلاتی مانند روند کند بهبودی زخم، افسردگی، افزایش وزن، فشارخون و بیماریهای قلبی را کم کند.
به گفته محققان، اگر شریک زندگی فرد دچار استرس و نگرانی شده باشد، بهاحتمالقوی آن فرد دچار استرس میشود. در راستای همین تحقیقات، پژوهشگران بهتازگی دریافتهاند که استرس و نگرانی مسری است.
این انتشار سیگنالهای استرس، مکانیسمی کلیدی برای انتقال اطلاعات است که میتواند در شکلگیری شبکههای اجتماعی در گونههای مختلف جانوری، حیاتی باشد. به عقیده پژوهشگران این مکانیسم نیز میتواند در انسانها وجود داشته باشد؛ همانگونه که ما بهآسانی استرس و نگرانی خود را گاهی بدون اینکه متوجه آن باشیم، به دیگران منتقل میکنیم. حتی شواهدی وجود دارد که برخی علائم استرس و نگرانی در خانوادههایی که عضوی از آنها دچار اختلال استرس پس از سانحه شدهاند، میتوانند ادامه پیدا کند.
شرح کامل این پژوهشها و نتایج حاصل از آن در آخرین شماره مجله «نیچر- نوروساینس» (Nature Neuroscience) به چاپ رسیده و قابلدسترس است.