همه روابط کاری مربوط به هنرمندان که بار تجاری و مالی دارند لزوما در قالب قراردادهای مکتوب نیستند. روشهای برقراری روابط هنری با توجه به روحیه هنرمندان و اعتماد جاری در مجامع هنری و ماهیت هنر، با قراردادهای تجاری متفاوت است. به همین دلیل در بسیاری از مواقع وقتی در آثار هنری سفارشی صحبت میکنیم ممکن است هنرمندان اصراری به تنظیم قراردادهای کتبی طبق چهارچوبهای حقوقی نداشته باشند.
درنتیجه روابطی شکل میگیرند که صرفا بر اساس صحبتهای شفاهی یا گفتوگوهای مجازی منعقدشده باشند. این باعث میشود که گاهی در اثر حدوث مسائل پیشبینینشده یا اختلافاتی درآینده، ناهماهنگیها و شکایتهایی موضوعیت پیدا کنند که رفع و بررسی آنان نیازمند وجود قرارداد است. در این حالت، محکمههای قضایی برای رسیدگی ماهوی نیاز دارند ابعاد یک رابطه را درک کنند و با دریافت قصد و اراده طرفین، همچنین دریافت میزان رضایت آنان نبست به برخی موضوعات مستتر در بطن آن رابطه اقدام به صدور رأی کنند. اما پیش از ورود به این مبحث لازم است تعریف مختصری از واژگان قصد و رضا و اراده در حقوق داشته باشیم.