آوارگی معلولان آسایشگاه

یک ماه مانده به عید از آسایشگاه تماس گرفتند و به خواهر مهتاب گفتند خواهرشان نیاز به درمان دارد. ریه‌های مهتاب چهل‌وشش‌ساله، معلول جسمی‌ و حرکتی عفونت کرده بود. این اولین‌بار نبود؛ در تمام ده‌سالی که مهتاب در آسایشگاه خیریه‌ای زیر نظر بهزیستی زندگی می‌کند، بارها ریه‌هایش عفونت کرده و برای درمان به مرخصی رفته […]

یک ماه مانده به عید از آسایشگاه تماس گرفتند و به خواهر مهتاب گفتند خواهرشان نیاز به درمان دارد. ریه‌های مهتاب چهل‌وشش‌ساله، معلول جسمی‌ و حرکتی عفونت کرده بود. این اولین‌بار نبود؛ در تمام ده‌سالی که مهتاب در آسایشگاه خیریه‌ای زیر نظر بهزیستی زندگی می‌کند، بارها ریه‌هایش عفونت کرده و برای درمان به مرخصی رفته […]

یک ماه مانده به عید از آسایشگاه تماس گرفتند و به خواهر مهتاب گفتند خواهرشان نیاز به درمان دارد. ریه‌های مهتاب چهل‌وشش‌ساله، معلول جسمی‌ و حرکتی عفونت کرده بود. این اولین‌بار نبود؛ در تمام ده‌سالی که مهتاب در آسایشگاه خیریه‌ای زیر نظر بهزیستی زندگی می‌کند، بارها ریه‌هایش عفونت کرده و برای درمان به مرخصی رفته است. این‌بار هم خانواده مهتاب، برایش دو هفته مرخصی گرفتند تا او را به بیمارستان ببرند. دو هفته بعد، درمان کامل شد و خانواده او را به آسایشگاه بردند، اما با درهای بسته روبه‌رو شدند. مدیران این مرکز حاضر به پذیرش مهتاب نشدند. هفته اول اسفند بود. کرونا تازه اوج گرفته بود و مسئولان آسایشگاه هم همان را بهانه کردند: «به‌خاطر شیوع بیماری کووید 19 نمی‌توانیم افرادی را که به مرخصی رفته‌اند یا به خانواده ارجاع شده‌اند، بپذیریم.» اصرارهای خانواده مهتاب، راه به جایی نبرد و مجبور شدند او را به خانه بازگردانند: «تست کرونای مهتاب منفی بود؛ اما بازهم او را نپذیرفتند. توی خانه هم امکان نگهداری‌اش را نداریم. جابه‌جا و حمام و تمیزکردن و پوشک‌کردنش خیلی سخت است. دیسک کمر دارم و نمی‌توانم از عهده کارهایش برآیم.» مهتاب بیش از سه ماه است که با خانواده خواهرش که تنها اعضای خانواده او به‌شمار می‌آیند، زندگی می‌کند و برای آن‌ها مشکلاتی را به‌وجود آورده: «نوبتی ازش مواظبت می‌کنیم. خودم بیمارم. حمام و پوشک‌کردن خواهرم برایم خیلی سخت است. پادرد گرفته‌ام از بس بلندش کرده‌ام. وقتی با مادرم زندگی می‌کرد و هنوز آسایشگاه نبرده بودیمش، حداقل می‌توانست چهار دست‌وپا راه برود، ولی الان فقط روی ویلچر می‌نشیند.» فهیمه هم مشکلی مشابه خانواده مهتاب دارد: او که دختر 20 ساله‌اش را پنج سال پیش به آسایشگاه فرستاد، می‌گوید که همسرش ده سال پیش فوت کرده و خودش هم نمی‌تواند از پس نگهداری دخترش برآید؛ اما «سه‌چهار بار به بهزیستی برای پذیرش مراجعه کردیم؛ ولی چون کرونا بود، پذیرش نمی‌کردند. می‌گفتند پذیرش فقط برای معلولان خاص و با شرایط ویژه و با حکم دادستانی انجام می‌شود. فهیمه علاوه‌بر معلولیت جسمی و حرکتی دارای معلولیت ذهنی هم است و ذهنش به اندازه یک بچه پنج‌ساله کار می‌کند. با توجه به شرایطی که فهیمه داشت، توانستیم حکم دادستانی را هم بگیریم؛ اما بازهم بهزیستی او را پذیرش نکرد.» او ادامه می‌دهد: «می‌گفتند قبل از پذیرش باید آزمایش‌های مختلفی مثل اعتیاد، هپاتیت، کرونا و… انجام دهد. درحالی‌که یک‌بار تست کرونا ازش گرفته بودند و منفی از آب درآمد. فهیمه معلول جسمی و حرکتی است. پوشک می‌شود. چطور باید این آزمایش‌ها را انجام دهد؟ تازه هزینه‌هایش هم بسیار زیاد است و توان پرداخت آن‌ها را نداریم؛ مثلا تست کرونا 800 هزار تومان برایمان تمام شد.»

منبع  : اصفهان زیبا

برای مشاهده کامل مطلب کلیک کنید

اشتراک‌گذاری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *