برچسب Theguardian

مدت زیادی از سال جدید میلادی نگذشته است اما می‌توان ادعا کرد که تا پایان سال فیلمی خنده‌دارتر و عجیب‌تر از آخرین اثر یورگوس لانتیموس با بازی درخشان اما استون یعنی بیچارگان (Poor Things) ساخته نخواهد شد. برای توصیف «بیچارگان» که توسط تونی مک‌نامارا از رمانی به همین نام نوشته‌ی آلاسدیر گری اقتباس شده است باید گفت که با داستانی به شدت خلاقانه و مبتکرانه طرفیم. این فیلم با اجرای فیزیکی شجاعانه و متعهدانه از استون، سفر او را در نقش بلا باکستر دنبال می‌کند. در ابتدا یک کالبد خالی می‌بینیم که به سختی حرف می‌زند و در ادامه شاهد شکل گرفتن زنی خودساخته هستیم که یک سفر اکتشافی خودشناسی را آغاز می‌کند.

قبل از خواندن نقد فیلم منطقه تحت نظر (The Zone of Interest)، این را در نظر داشته باشید که فیلم‌هایی وجود دارند- تعداد زیادی- که در همان ابتدای تماشا تاثیر خود را می‌گذارند، اما در لحظه خروج از سینما یا کنار گذاشتن صفحه نمایش، مثل مشتی شن که از لابه‌لای انگشتان می‌ریزند، کم‌کم فراموش می‌شوند. اما فیلم‌های دیگری هستند که تعدادشان بسیار کمتر است و مثل رعد و برق در همان نگاه اول تاثیر خود را می‌گذارند و با مخاطب می‌مانند، جای خود را در ذهن و قلب او پیدا می‌کنند و سبک فیلم‌دیدن و نگاه او را به‌طور نامحسوس اما برای همیشه در محور خود تغییر می‌دهند. «منطقه مورد علاقه»، فیلم استادانه و ویرانگر جاناتان گلیزر برای بسیاری در گروه دوم قرار می‌گیرد. تعداد زیادی از مخاطبان حین تماشا احساسات تکان‌دهنده‌ای را تجربه کردند و با انبوهی از احساسات نامتناقض فیلم را کنار گذاشتند. این همان فیلمی است که تا مدت‌ها جای زخمش در روح مخاطب باقی می‌ماند.

میشل فرانکو فیلمساز مکزیکی است که به خاطر درام‌های پیچیده، دردناک و کنترل‌شده‌اش که اغلب در صحنه‌های ثابت و استاتیک نمایش داده می‌شوند شهرت دارد. او به تازگی یکی دیگر از فیلم‌های پرچالش، دردناک و پیچیده خود را ساخته است. فیلمی که بازیگر نقش اصلی‌اش پیتر سارسگارد در جشنواره ونیز 2023 جایزه ولپی بهترین بازیگر مرد را از آن خود کرد. این فیلم درباره سواستفاده جنسی، خشونت، بهبودی و قدرت دوستی است، اما همانطور که از عنوان فیلم مشهود است به مساله حافظه و چگونگی انباشته شدن آن در طول زندگی برای شکل دادن به یک هویت می‌پردازد. حافظه تکیه گاه نامشخصی است که در ناخودآگاه ما وجود دارد، اما مانند وزنه‌ی سنگینی بالای سرمان می‌تواند ما را کاملا نابود کند. جدا از هر چیز دیگری، حافظه لزوما حقیقت نیست، بنابراین تلاش برای انکار آن هم لزوما دروغ یا توهم نیست. در ادامه با نقد فیلم «حافظه» همراه باشید.

خیلی وقت بود که کمبود عجیب سریالی مانند اربابان آسمان (Masters of the Air) در میان عناوین منتخب و سریال‌های موفق احساس می‌شد؛ یک درام عظیم و حماسی درباره جنگ جهانی دوم و مملو از ستارگان خوش‌چهره و محبوب سینما. در واقع این سریال را می‌توان سومین بخش از سه‌گانه‌ی «جوخه‌ی برادران» (Band of Brothers) و «اقیانوس آرام» (The Pacific) در نظر گرفت که داستانش به جای اینکه در زمین و دریا اتفاق بیفتد، در آسمان جریان دارد.

برای آن‌هایی که از فیلم‌های آخرالزمانی و ابرقهرمانی که در آن سرنوشت انسان توسط بیگانگان یا جادوگران یا چیزی بسیار دور از واقعیت تهدید می‌شود خسته شده‌اند، فیلم ساده و دلنشین خانم هریس به پاریس می‌رود (Mrs Harris Goes to Paris) یک انتخاب به‌جا و حال‌خوب‌کن است. این فیلم که اقتباسی تازه از رمانی نوشته‌ی پاول گالیکو محصول سال 1958 است، داستان یک زن انگلیسی خستگی‌ناپذیر را روایت می‌کند که بزرگ‌ترین آرزویش داشتن لباسی از برند کریستین دیور است. در ادامه با نقد فیلم «خانم هریس به پاریس می‌رود» همراه باشید.

طعم چیزها (The Taste of Things) فیلمی عاشقانه، مجلل و به معنای واقعی خوش‌طعم ساخته‌ی کارگردان فرانسوی-ویتنامی تران آن هونگ است که در جشنواره کن سال 2023 برنده نخل طلای بهترین کارگردانی شد. این فیلم که بر اساس رمانی به نام «دودین بوفان» (Dodin-Bouffant) نوشته‌ی مارسل روف ساخته شده است، در نگاه اول اینطور به نظر می‌رسد که تنها یک درام تاریخی باپرستیژ دیگر باشد. اما فیلم تران که تقریبا تماما در آشپزخانه، حیاط و اتاق غذاخوری قصر روستایی مشهور دودین در فرانسه دهه 1880 می‌گذرد، به سبک ظریف و پر از جزییات خود، به اندازه دیگر فیلم‌های مدعی جوایز درخشان و عجیب هم‌دوره‌ی خودش رادیکال است. در ادامه با نقد فیلم «طعم چیزها» همراه باشید.

فیلم «پنجه آهنی» جدیدترین ساخته‌ی شان دورکین، روایتی مبتنی بر سرگذشت واقعی یک خاندان کشتی‌کج‌کار است. خانواده‌ای مصیبت‌دیده از تراژدی‌های مداوم که طبق باور عامه در نفرینی چندساله به دام افتاده است. در ادامه با نقد فیلم «پنجه آهنی» همراه باشید.