نقد فیلم بیچارگان (Poor Things) – خودشناسی به سبک لانتیموس

مدت زیادی از سال جدید میلادی نگذشته است اما می‌توان ادعا کرد که تا پایان سال فیلمی خنده‌دارتر و عجیب‌تر از آخرین اثر یورگوس لانتیموس با بازی درخشان اما استون یعنی بیچارگان (Poor Things) ساخته نخواهد شد. برای توصیف «بیچارگان» که توسط تونی مک‌نامارا از رمانی به همین نام نوشته‌ی آلاسدیر گری اقتباس شده است باید گفت که با داستانی به شدت خلاقانه و مبتکرانه طرفیم. این فیلم با اجرای فیزیکی شجاعانه و متعهدانه از استون، سفر او را در نقش بلا باکستر دنبال می‌کند. در ابتدا یک کالبد خالی می‌بینیم که به سختی حرف می‌زند و در ادامه شاهد شکل گرفتن زنی خودساخته هستیم که یک سفر اکتشافی خودشناسی را آغاز می‌کند.

مدت زیادی از سال جدید میلادی نگذشته است اما می‌توان ادعا کرد که تا پایان سال فیلمی خنده‌دارتر و عجیب‌تر از آخرین اثر یورگوس لانتیموس با بازی درخشان اما استون یعنی بیچارگان (Poor Things) ساخته نخواهد شد. برای توصیف «بیچارگان» که توسط تونی مک‌نامارا از رمانی به همین نام نوشته‌ی آلاسدیر گری اقتباس شده است باید گفت که با داستانی به شدت خلاقانه و مبتکرانه طرفیم. این فیلم با اجرای فیزیکی شجاعانه و متعهدانه از استون، سفر او را در نقش بلا باکستر دنبال می‌کند. در ابتدا یک کالبد خالی می‌بینیم که به سختی حرف می‌زند و در ادامه شاهد شکل گرفتن زنی خودساخته هستیم که یک سفر اکتشافی خودشناسی را آغاز می‌کند.

منبع  : مجله مایکت

برای مشاهده کامل مطلب کلیک کنید

اشتراک‌گذاری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *