برچسب tasteofcinema

باور این موضوع که لئوناردو دی‌کاپریو برای سه دهه یکی از بزرگ‌ترین ستاره‌های سینما بوده سخت است. این بازیگر 48 ساله در طول دوران حرفه‌ای‌اش مدام به سمت بهتر شدن قدم برداشته است؛ از اولین روزهای فعالیتش به عنوان یک نوجوان جذاب و دل‌ربا تا نامزدی‌های مداومش برای اسکار و شناخته شدنش به عنوان یک فعال اجتماعی برجسته. تمام این‌ها از او یک چهره محبوب و ستاره‌ای پولساز در هالیوود ساخته است. دی‌کاپریو با فیلم «چه چیزی گیلبرت گریپ را آزار می‌دهد» (What’s Eating Gilbert Grape) در دهه 1993 وارد جریان اصلی شد و خود را به عنوان یک برند مستقل با جذابیتی کشنده تثبیت کرد که می‌توانست هر مخاطبی را روی صندلی‌اش بنشاند. علاوه بر این او فیلم‌ها را بدون نیاز به پوشیدن شنل، کت و شلوار یا انجام بدلکاری‌های دیوانه‌کننده به رویدادهای جهانی تبدیل می‌کند. علی‌رغم اینکه دی‌کاپریو نقش‌های پردرآمد زیادی را نپذیرفت، اما با انتخاب فعالیت تقریبا انحصاری در کنار بهترین کارگردانان هالیوود، از جمله استیون اسپیلبرگ، کوئنتین تارانتینو، جیمز کامرون، کریستوفر نولان، آلخاندرو گونسالس ایناریتو و کلینت ایستوود منسجم‌ترین و متنوع‌ترین رزومه را در بین همتایان خود ساخته است. «قاتلان ماه گل» (Killers of the Flower Moon) ششمین فیلمی است که این بازیگر با مارتین اسکورسیزی همکاری می‌کند. این فیلم اقتباسی از پرفروش‌ترین کتاب غیرداستانی دیوید گرن به همین نام، حماسه جنایی قتل سریالی ملت ثروتمند اوسیج را در اوکلاهاما در اوایل دهه 1920 به تصویر می‌کشد. به همین بهانه در ادامه مروری داریم بر همکاری‌های لئوناردو دی‌کاپریو و مارتین اسکورسیزی از بدترین تا بهترین.

از زمانی که دنی ویلنوو با فیلم ویران‌شده (Incendies) در سال ۲۰۱۰ به عرصه سینما پا گذاشت، تا کنون حضورش در سینما ثابت و منحصربه‌فرد بوده است. این کارگردان صاحب‌نام کانادایی اکنون ۱۱ فیلم در کارنامه دارد. حالا هم پس از موفقیت خیره‌کننده‌ی فیلم اخیرش که با تحسین منتقدان همراه بود جایگاه خود را به عنوان استاد مسلم فیلم‌های تماشایی و هیجان‌انگیز تثبیت کرده است. به مناسبت بازگشت مورد انتظار دنی ویلنوو به سینماها در سال جاری، فیلم‌های هیجان‌انگیز محبوب این کارگردانی را بدون در نظر گرفتن ترتیب خاصی گردآوری کرده‌ایم. این فیلم‌ها آثاری هستند که خالق شاهکارهایی مانند زندانیان (Prisoners)، ورود (Arrival)، و بلید رانر ۲۰۴۹ (Blade Runner 2049) در طول سال‌ها از آن‌ها با تحسین یاد کرده است. این فهرست از شاهکارهای برنده‌ی اسکار که بر کار او تاثیر گذاشته‌اند تا جواهرات نادیده‌گرفته‌شده‌ی سینمای هنری که سزاوار تماشای مجدد هستند را شامل می‌شود.

از یک فیلم سرگرم‌کننده چه انتظاری دارید؟ مملو از ماجراهای پرشور و کمدی‌های دیوانه‌وار باشد یا داستان‌های علمی-تخیلی آخرالزمانی و نمایش‌های اکشن هنرهای رزمی؟ در این مطلب 10 فیلم کلاسیک بی‌نظیر و سرگرم‌کننده نام بردیم که هرگز از تماشای آن‌ها خسته نخواهید شد. برای تهیه‌ی این فهرست حذف فیلم‌های محبوبی چون جنگ ستارگان (Star Wars)، لبوفسکی بزرگ (The Big Lebowski)، رفقای خوب (Goodfellas)، شوالیه‌ی تاریکی (The Dark Knight) یا ماتریکس (The Matrix) اجتناب‌ناپذیر بود. چرا که این فیلم‌ها بارها در فهرست‌ها مختلف به شمار آورده شده‌اند. علاوه بر این از معرفی عناوین قدیمی‌تری مانند آرواره‌ها (Jaws)، روانی (Psycho)، خوب، بد و زشت (The Good, the Bad, and the Ugly)، فرار بزرگ (The Great Escape) و جا‌ن‌سخت (Die Hard) هم چشم‌پوشی کردیم. اما به طور کل برای هر نوع سلیقه‌ای در فهرست 10 فیلم سرگرم‌کننده تمام دوران چیزی پیدا می‌شود؛ فیلم‌های محبوبی که از آزمون زمان سربلند بیرون آمده‌اند و چند جواهر قدرنادیده که سزاوار بازبینی و توجه هستند.

همیشه وقتی در مورد فیلم پیچیده صحبت می‌شود، به همان معماهای قدیمی می‌رسیم؛ فیلم‌هایی با طرح‌های هزارتو، قوانین پیچیده یا پیچش‌های تکان‌دهنده که حتی تیزبین‌ترین بینندگان را هم غافلگیر می‌کند. صادقانه بگویم، گاهی تماشای یک فیلم پیچیده که مثل یک بازی فکری توجه کامل مخاطب را می‌طلبد و نیازمند تماشای دوباره است، لذت‌بخش‌تر از تماشای ده فیلم بلاک‌باستری است. مثلا آثاری چون دانی دارکو (Donnie Darko)، پرستیژ (The Prestige)، پی (Pi) یا آبی تمام عیار (Perfect Blue) را در نظر بگیرید، در واقع این فیلم‌ها جزو بهترین عناوین فهرست‌های فیلم‌های پیچیده تمام دوران هستند.

سینما همیشه پر بوده از مردانی که خود، شخصیت و گاهی هم نزدیکانشان را به دلایل مختلف نابود می‌کنند. مردانی مثل تراویس بیکل، تایلر دردن، جیک لاموتا که نام‌هایشان را بارها شنیده‌ایم. این شخصیت‌ها سال‌هاست که دیگر صیقل خورده‌اند و به نوعی اسطوره تبدیل شده‌اند، خشونت و پوچیشان دیگر آن خطر و تهدید اولیه را از دست داده و روی پوسترها جا خوش کرده‌اند.

پل توماس اندرسن کارگردان نابغه‌ی هالیوود این روزها با فیلم تازه‌اش دوباره شگفتی آفریده است. فیلم او با عنوان یک نبرد پس از دیگری (One Battle After Another) درست به‌اندازه‌ی تعریف‌هایی که از آن شنیده می‌شود، مهیج، تاثیرگذار و به طرز غافلگیرکننده‌ای بامزه است. شاید این تصور پیش بیاید که این فیلم با بازی لئوناردو دی‌کاپریو چون تازه اکران شده مورد توجه قرار گرفته است اما یک نبرد پس از دیگری واقعا همان چیزی ا‌ست که مدت‌ها جای خالی‌اش در هالیوود احساس می‌شد. یعنی یک شاهکار تمام‌ عیار.

بادی هارر یا وحشت جسمی یکی از عجیب‌ترین و در عین حال آزاردهنده‌ترین زیرژانرهایی است که سینما تا کنون عرضه کرده. بادی هارر در واقع ترسی است که از دل تجاوزی عریان و واقعی به بدن انسان برمی‌خیزد. وقتی این اتفاق روی پرده جلوی چشم مخاطب رخ می‌دهد، اغلب از هر ترس روانی عمیق‌تر و تکان‌دهنده‌تر است چون واقعی به نظر می‌رسد و می‌توان آن را احساس کرد. این ژانر از همان آغاز تولد سینما در اشکال گوناگون وجود داشته است.

ژانر وحشت درست به اندازه‌ی هیولاها و موجودات ترسناکی که در آن می‌بینیم، اَشکال متفاوتی دارد. چه دنبال یک موج خالصِ آدرنالین باشید، چه داستانی عمیق‌تر و تفکر‌برانگیز، برای هر سلیقه‌ای چیزی پیدا می‌شود. در کنار اسلشرهای ساده و سرگرم‌کننده‌ای که در آن‌ها چند جوان خوش‌قیافه و اهل مهمانی راهی جنگل و یکی‌یکی قربانی یک روانی ماسک‌پوش می‌شوند، فیلم‌هایی هم هست که روی مسائل واقعی و ترس‌های انسانی تمرکز می‌کنند.