باور این موضوع که لئوناردو دیکاپریو برای سه دهه یکی از بزرگترین ستارههای سینما بوده سخت است. این بازیگر 48 ساله در طول دوران حرفهایاش مدام به سمت بهتر شدن قدم برداشته است؛ از اولین روزهای فعالیتش به عنوان یک نوجوان جذاب و دلربا تا نامزدیهای مداومش برای اسکار و شناخته شدنش به عنوان یک فعال اجتماعی برجسته. تمام اینها از او یک چهره محبوب و ستارهای پولساز در هالیوود ساخته است. دیکاپریو با فیلم «چه چیزی گیلبرت گریپ را آزار میدهد» (What’s Eating Gilbert Grape) در دهه 1993 وارد جریان اصلی شد و خود را به عنوان یک برند مستقل با جذابیتی کشنده تثبیت کرد که میتوانست هر مخاطبی را روی صندلیاش بنشاند. علاوه بر این او فیلمها را بدون نیاز به پوشیدن شنل، کت و شلوار یا انجام بدلکاریهای دیوانهکننده به رویدادهای جهانی تبدیل میکند. علیرغم اینکه دیکاپریو نقشهای پردرآمد زیادی را نپذیرفت، اما با انتخاب فعالیت تقریبا انحصاری در کنار بهترین کارگردانان هالیوود، از جمله استیون اسپیلبرگ، کوئنتین تارانتینو، جیمز کامرون، کریستوفر نولان، آلخاندرو گونسالس ایناریتو و کلینت ایستوود منسجمترین و متنوعترین رزومه را در بین همتایان خود ساخته است. «قاتلان ماه گل» (Killers of the Flower Moon) ششمین فیلمی است که این بازیگر با مارتین اسکورسیزی همکاری میکند. این فیلم اقتباسی از پرفروشترین کتاب غیرداستانی دیوید گرن به همین نام، حماسه جنایی قتل سریالی ملت ثروتمند اوسیج را در اوکلاهاما در اوایل دهه 1920 به تصویر میکشد. به همین بهانه در ادامه مروری داریم بر همکاریهای لئوناردو دیکاپریو و مارتین اسکورسیزی از بدترین تا بهترین.