برچسب گفتمان انقلاب اسلامی

حضرت امام بدون تحصیلات آکادمیک در علوم دانشگاهی از قبیل جامعه‌شناسی، مدیریت، اقتصاد و...، یک انقلاب را به پیروزی رساند. مقام معظم رهبری نیز بدون کسب تخصص دیپلماسی از دانشگاه، وارد مسائل پیچیده‌ای مانند مذاکرات هسته‌ای می‌شود و بدون تحصیلات اقتصادی، ایده‌ای مانند اقتصاد مقاومتی را مطرح می‌کند که مورد توجه برخی مسئولین کشورهای خارجی قرار می‌گیرد و کارشناسان و مدیران اقتصادی کشور می‌پذیرند که برای تحقق آن تلاش کنند.

گرچه امام خمینی(ره) و مقام معظم رهبری‌ با زبان فارسی، جهان اسلام و جامعه‌ی شیعیان را مورد خطاب قرار می‌دهند، اما همواره غل و زنجیرهایی را که امروزه به پای امّت اسلامی بسته شده، تشریح می‌کنند و راه نجات از وضع کنونی را تبیین می‌نمایند. در واقع ادبیاتی که اکنون مسلمین با آن مواجه‌اند، فرهنگ مدرنیته است که با هزاران زبان و لسان، کلمه‌ی توحید و خداپرستی را مورد تهدید قرار داده و لذا برای مقابله با این تهدید، شناخت عمیق و نخبگانی از فرهنگ مدرنیته امری ضروری است.

شأن وجود مبارک ائمه‌اطهار(ع) تشکیل و مدیریت یک حکومت جهانی است و این مؤمنین و محبّین محمد و آل‌محمّد هستند که باید ظرفیت و آمادگی خود را برای همراهی با آن بزرگواران در این مسیر نشان دهند و الا فلسفه‌ی غیبت و ظهور حضرت ولی‌عصر(عج) معنا نخواهد شد. در واقع دین‌داری به «اقامه‌ی کلمه‌ی حق در درگیری با کلمه‌ی باطل» تعریف می‌شود. اگر نسبت به وضعیت کلمه‌ی باطل غفلت شود، نه تنها ناهنجاری‌ها تشدید خواهد شد بلکه در درازمدت، با استحاله‌ی انقلاب اسلامی در تمدّن مدرن، تشیّع از محتوا خالی شده و به یک اسم بدون مسمّا تبدیل خواهد شد.

امروزه به جای این‌که انسان‌ها به پرستش بت‌های سنگی و چوبی وادار شوند، ادعا می‌شود که منشأ حول و قوّه و قدرت، آثار طبیعت است که از طریق روابط علمی کشف شده است. در واقع روح حاکم بر تمامی قرآن، هشدار به امّت‌ها و انسان‌ها برای مبتلا نشدن به کفر و شرک و عدم ورود در این دستگاه‌های ظلمانی است تا خسران در دنیا و آخرت در امان بمانند و این در حالی است که نتیجه و پیامدِ مدل اداره‌ی غربی و نقطه‌ای که این ماشین، جوامع را به سوی آن نقطه می‌برد، همان کفر و شرک جدید است که در بیان حضرت امام و مقام معظم رهبری، بت‌پرستی مدرن و جاهلیت مدرن نام گرفته و بر ضرورت مقابله‌ی امّت اسلامی با آن تأکید شده است.

هیچ دولتی تاکنون نتوانسته مشکل تورّم را حل کند و در آینده نیز، هر دولتی با هر گرایشی بر سرکار بیاید، در رفع این ناهنجاری ناتوان خواهد بود زیرا برای شناخت این مسأله یا از محاسبات کارشناسی موجود در اقتصاد کلاسیک پیرامون تورّم و گرانی استفاده می‌کند و یا بر اساس توجه به احکام فردی در رساله‌های عملیه سعی در حل مشکل خواهد داشت...

انقلاب اسلامی در بخش فرهنگ، با دو سنخ از اعتقادات مواجه است؛ یکی همه چیز را به این دنیا محصور می‌کند و دیگری، دنیا را تابعی از آخرت قرار می‌دهد. یعنی از یک‌سو، یک هویّت مادّی در جامعه شکل می‌گیرد که مبتنی بر «تحصیل و اشتغال» است و از سوی دیگر، یک هویت مذهبی ـ اعمّ از سنّتی یا انقلابی ـ به وجود می‌آید که فاقد ساختار برای «انگیزش و پرورش و گزینشِ» متناسب با خود است و عملاً حضور کم‌رنگ‌تری در عرصه‌ی عینیت پیدا می‌کند. لذا هرج و مرج در عرصه‌ی فرهنگ پدید آمده و آنچه در عمل محقق می‌شود، «ملوک‌الطوائفیِ فرهنگی» است.

نتیجه‌ ناتوانی حوزه‌های علمیه از ارائه‌ی مدل مشارکت الهی و غفلت دانشگاه‌ها از پیامدهای سیاست مادّی، این است که مردم در هنگام انتخابات و راهپیمایی‌ها به حضور در صحنه دعوت می‌شوند اما پس از آن تا انتخابات و راهپیمایی بعدی، بستری برای مشارکت عموم فراهم نمی‌شود و ملّت نیز به ناچار به سراغ زندگی روزمرّه‌ی خود می‌روند و در معرض شبهات ضد انقلاب قرار می‌گیرند. چالشی که در عرصه‌ سیاسی پدید آمده، قبض و بسط و درگیری بین «جمهوریت» و «مولویت» است.

نوآوری حضرت امام در دکترین سیاسی، امنیتی، دفاعی بر پایه‌ «نهادسازی» جدید استوار شد و الا در صورت پی‌گیری عرف متداول غربی در امر سیاست، نیازی به طرح ولایت مطلقه‌ فقیه، شورای نگهبان، کمیته‌های انقلاب اسلامی، جهادسازندگی، سپاه پاسداران و... نبود، اما تشکیل این نهادها در قانون اساسی باعث شد تا زمینه برای ایجاد یک راه جدید در عرصه‌های سیاسی و دفاعی و امنیتی و عدم تبعیت از عرف جهانی در امور پیش‌گفته و حفظ انقلاب در برابر طوفان توطئه‌ها و حوادث فراهم گردد. این تدبیر حیاتی به جای آن‌که محدود شده و یا حتی به ادغام نهادهای انقلابی تبدیل شود، باید توسعه پیدا می‌کرد و از صحنه‌های سیاسی و امنیتی و دفاعی فراتر می‌رفت و به تمامی عرصه‌ها تعمیم داده می‌شد.