برچسب کربلای ۴

حسین از من و پسر خاله‌اش حسن که معاون گروهان بود؛ می‌خواست پارتی انتقال او باشیم. اما ما قبول نمی کردیم و می‌گفتیم در این شرایط انتقال به گردان حبیب ممکن نیست.

در مسیر نه ‌کیلومتری که در زیر آب با اشنوگر طی خواهیم کرد، ممکنه دشمن آتش کور و فله‌ای روی آب بریزه. اگر حین غواصی کسی زخمی ‌شد و درد گلوله و ترکش غالب شد، حق فریاد زدن و ناله کردن نداره. اگر دید نمی‌تونه درد ناشی از گلوله و ترکش رو تحمل کنه، همچون مولا علی(ع) که ناله و فریادش رو به چاه می‌گفت، باید به زیر آب بره و ناله‌ش رو به آب بگه تا صدا به گوش دشمن نرسه و عملیات لو نره و آسیبی به بقیه نرسه.

وقتی پیکر یکی از شهدای غواص روزهای دی ۱۳۶۵ به شهرش و نزد پدرش بازگشت، این‌پدر به یاد این‌شهید و دیگر پسرش که سال ۱۳۶۱ به شهادت رسیده بود، شعری را زمزمه کرد.

وقتی غروب می‌شود، هوا رو به تاریکی می‌رود و روایت‌گری روایان جنگ به پایان می‌رسد، دانشجوها برای اقامه نماز مغرب و عشا در حسینیه این‌یادمان آماده می‌شوند. اما یک‌منظره که داغ شهدای کربلای ۴ را برایشان زنده می‌کند، روشن‌شدن چراغ‌های آن‌سوی اروند و پتروشیمی بصره است که منظره دلگیری را برایشان می‌سازد.

عرق سردی روی بدنم نشست. نفرت‌انگیزترین کاری بود که می‌شد کرد. همان‌طور که بعثی‌ها چند مدرسه ما را در ایلام و استان‌های مختلف زده بودند. از ته قلبم از صدام متنفر شده بودم که مدرسه‌‌ای را که بچه نوجوان و کودک در آن باشد بزنند. به محض این‌که مدرسه را دیدم وجودم فرو ریخت. سلول سلول بدنم ریخت!