برچسب چکاوک کافی

هشتم مارس، روز جهانی زن که در ابتدا مبنابی سیاسی-اجتماعی و برابری‌خواهانه داشت، امروز مفهومی متعادل‌تر پیدا کرده است. روز جهانی زن روزی ست برای یادآوری زنان و تقدیر از دست‌آوردهایشان. به همین مناسبت که چند روز پیش مراسم جشن آن در دنیا و ایران برگزار شد، چند تصویر ماندگار زنانه در سینمای ایران را با هم مرور می‌کنیم.

صحنه زنی دومین فیلم بلند علیرضا صمدی بعد از «بی نامی» ست. فیلمنامه فیلم را خودش نوشته و مجید رضابالا آن را تهیه کرده‌است. بر خلاف فیلم قبلی‌اش، این فیلمساز جوان، این‌ بار به سراغ موضوع برونگرایانه‌تری رفته‌است. معضلی اجتماعی در دل داستانی پیچیده. اصطلاح صحنه‌زنی به تصادف‌های ساختگی اشاره دارد. تصادف‌هایی که تنها به هدف گرفتن خسارت از شرکت‌های بیمه صحنه‌سازی می‌شوند.

نود و چهارمین دوره جوایز اسکار، شب گذشته به فصل تقسیم جوایز رسید. به همین بهانه بد نیست نگاه دوباره‌ای داشته باشیم به کودا، برنده جایزه بهترین فیلم این دوره.

آبِ عمیق بر اساس رمانی به همین نام نوشته پاتریشیا های‌اسمیت ساخته شده است. آدرین لین، کارگردان فیلم، با آثاری چون بی‌وفا و جذابیت مرگبار، نام خود را به عنوان استاد مسلم تریلر با مضامین بزرگسالانه ثبت کرده است. فیلمنامه را زک هلم و ساموئل لوینسن (نویسنده سریال ایفوریا) نوشته‌اند.

انیمه سینمایی «بل» جدیدترین ساخته «مَمُرو هُسودا» کارگردان و انیماتور مطرح  ژاپنی ست. اولین نمایش فیلم در فستیوال کن سال گذشته بود، پس از آن در ژاپن اکران شد و از فوریه امسال هم پخش گسترده جهانی‌اش آغاز شد. گرچه در پوستر جهانی فیلم، تنها نام بل قید شده‌است اما ترجمه دقیق آن از ژاپنی «اژدها و شاهزاده کک و مکی» ست.

بیش از ده سال پس از انیمیشن تحسین‌شده والس با بشیر، آری فولمن حالا با یک انیمیشن ضد جنگ دیگر بازگشته‌است. هرچند این‌بار کمتر از توپ و خمپاره و تفنگ اثری هست. این بار تاکید فولمن حالا بیشتر بر صلح‌دوستی ست. انگار روی پیشانی اهالی خاورمیانه نوشته‌اند که باید از جنگ و صلح بگویند. «آن فرانک کجاست؟» اولین بار در جشنواره کن سال گذشته به نمایش درآمد. پس از آن به شکل گسترده‌ در فرانسه، بلژیک و از بهار امسال هم در سایر نقاط جهان پخش شد.

پیشتر در دو مطلب به ماندگارترین قهرمان‌های سینمای ایران پرداختم. (قهرمان‌های ماندگار سینمای ایران – بخش اول و دوم ) با این وجود سینمای ما از دیرباز بیشتر داستان‌محور بوده‌است تا قهرمان‌محور. بی‌توجهی به این عامل تاثیرگذار بر دلپذیر نمودن تجربه سینما، باعث ضعف تولیدات سینمای ما شده‌است. به همین خاطر بر آن شدم تا در نوشتاری این پاشنه آشیل سینمای ایران را تحلیل کنم. لطفا تا پایان این مطلب با من همراه باشید.

به طور معمول ترس را در زمره­ احساسات منفی به حساب می‌­آوریم اما محبوبیت ژانر هنری وحشت نشان داده‌­است که ترس می­‌تواند زیبا و حتی لذت­‌بخش باشد. سالانه میلیون­‌ها نفر وقت و پولشان را صرف تماشای فیلم‌­ها یا مطالعه­ داستان­‌های ترسناک می­‌کنند. اگر از این حس بیزار بودیم، چنین کاری منطقی نبود. شخصا هر وقت می­‌خواهم از شر افکار مزاحم در امان بمانم، یک فیلم ترسناک می­‌بینم. در سنمای ایران هم چندتایی فیلم در ژانر وحشت ساخته شده‌­است. گذشته از تعداد اندک این آثار، کیفیت پایین آن­‌ها، یا به عبارت بهتر، ترسناک نبودن آن­‌ها جای تامل دارد. سوالی که در این نوشتار به دنبال پاسخ آن هستیم. چرا از فیلم ترسناک­‌های ایرانی نمی‌ترسیم؟