نقد فیلم صحنه‌زنی- پایان تلخِ یک مسیرِ تلخ

صحنه زنی دومین فیلم بلند علیرضا صمدی بعد از «بی نامی» ست. فیلمنامه فیلم را خودش نوشته و مجید رضابالا آن را تهیه کرده‌است. بر خلاف فیلم قبلی‌اش، این فیلمساز جوان، این‌ بار به سراغ موضوع برونگرایانه‌تری رفته‌است. معضلی اجتماعی در دل داستانی پیچیده. اصطلاح صحنه‌زنی به تصادف‌های ساختگی اشاره دارد. تصادف‌هایی که تنها به هدف گرفتن خسارت از شرکت‌های بیمه صحنه‌سازی می‌شوند.

صحنه زنی دومین فیلم بلند علیرضا صمدی بعد از «بی نامی» ست. فیلمنامه فیلم را خودش نوشته و مجید رضابالا آن را تهیه کرده‌است. بر خلاف فیلم قبلی‌اش، این فیلمساز جوان، این‌ بار به سراغ …

صحنه زنی دومین فیلم بلند علیرضا صمدی بعد از «بی نامی» ست. فیلمنامه فیلم را خودش نوشته و مجید رضابالا آن را تهیه کرده‌است. بر خلاف فیلم قبلی‌اش، این فیلمساز جوان، این‌ بار به سراغ موضوع برونگرایانه‌تری رفته‌است. معضلی اجتماعی در دل داستانی پیچیده. اصطلاح صحنه‌زنی به تصادف‌های ساختگی اشاره دارد. تصادف‌هایی که تنها به هدف گرفتن خسارت از شرکت‌های بیمه صحنه‌سازی می‌شوند.

داستان، روایتگر قصه سه خلافکار است که باندی برای صحنه‌زنی‌های هدایت شده دارند. اسد رییس ساکت باند است، سبزواری نوچه وراج او و شخصیتی دیگر به نام مستر. اسد به طور موازی به دنبال زن و فرزند گم‌شده‌اش هم هست که گویا به یونان گریخته‌اند. از طرفی ممدکار مزاحمی موی دماغ آن‌ها می‌شود تا مادری را از سقط جنینش منصرف کند. فیلمنامه از شبکه‌ای از خرده‌داستان تشکیل شده است. فیلمنامه، با خصلتی روانکاوانه علت بروز رفتارهای بزهکارانه را در کودکی شخصیت‌ها و تجربه سخت زیست آن‌ها جستجو می‌کند.

منبع  : ویجیاتو

برای مشاهده کامل مطلب کلیک کنید

اشتراک‌گذاری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *