اتحادیه اروپا در بیانیهای بدون محکوم کردن تجاوز آشکار آمریکا به کشور مستقل ونزوئلا اعلام کرد: باید به حق مردم ونزوئلا برای تعیین سرنوشت خود احترام گذاشته شود.
تحولات اخیر در ونزوئلا، فراتر از روایتهای هالیوودی از قدرت آمریکا و ربایش رئیس جمهور یک کشور مستقل عضو سازمان ملل، پرده از بحرانی عمیق در اقتصاد سیاسی ایالات متحده برمیدارد؛ بحرانی که به تضعیف نظام پترودلار، ناکامی تحریمها و شتاب گرفتن گذار به نظم پساآمریکایی انجامیده است و آمریکا میداند، این فرصتهای آخر است و دست به انتحار زده است.
دولت ونزوئلا وضعیت اضطراری ملی اعلام کرده و دستور داده است که همه کسانی که در حمایت یا ترویج حمله نظامی آمریکا به این کشور مشارکت داشتهاند، بازداشت شوند.
گروگانگیری آشکار آمریکا در قلب کاراکاس به عنوان پایتخت نفتخیزترین کشور جهان نشان دهنده تکاپوی بیامان کاخ سفید برای احیای یک جانبهگرایی آمریکایی در عرصه سیاست جهانی است.
تحولات اخیر ونزوئلا نشان میدهد سیاست خارجی ترامپ، از مواجهه با ایران پس از انقلاب تا برخورد با دولت مادورو، بر منطق ثابتی استوار است؛ منطقی که در آن احساس تحقیر تاریخی، مهار رقبا و کنترل منابع راهبردی -از نفت تا مواد معدنی کمیاب - بر تغییر جغرافیا غلبه دارد و همین مسئله میتواند رفتار دولت فعلی واشنگتن را برای تهران قابل پیشبینیتر کند.
ربایش علنی نیکلاس مادورو، رئیسجمهور ونزوئلا، نهتنها این کشور نفتخیز را در شوکی سیاسی و امنیتی فرو برده، بلکه نشانهای از ورود آمریکا به مرحلهای تازه از مداخلهگری مستقیم در آمریکای لاتین است؛ اقدامی که با وجود ایجاد بیثباتی مقطعی، میتواند به همگرایی منطقهای علیه واشنگتن و تبدیل ونزوئلا به «ویتنام ترامپ» منجر شود.