تحولات اخیر ونزوئلا نشان میدهد سیاست خارجی ترامپ، از مواجهه با ایران پس از انقلاب تا برخورد با دولت مادورو، بر منطق ثابتی استوار است؛ منطقی که در آن احساس تحقیر تاریخی، مهار رقبا و کنترل منابع راهبردی -از نفت تا مواد معدنی کمیاب – بر تغییر جغرافیا غلبه دارد و همین مسئله میتواند رفتار دولت فعلی واشنگتن را برای تهران قابل پیشبینیتر کند.
به گزارش گروه سیاسی خبرگزاری آنا– فهم آنچه این روزها در ونزوئلا میگذرد را نمیتوان صرفاً در چارچوب یک بحران داخلی یا حتی یک مناقشه منطقهای در آمریکای لاتین جستوجو کرد. آنچه امروز در کاراکاس جریان دارد، نشانهای است از بازگشت یک منطق آشنا در سیاست خارجی ایالات متحده؛ منطقی که ایران سالهاست با آن آشناست.
اظهارات اخیر مقامهای آمریکایی، از «مایک والتز» نماینده واشنگتن در شورای امنیت تا «مارکو روبیو» وزیر خارجه، بیش از آنکه ناظر به وضعیت داخلی ونزوئلا باشد، بازتاب یک نگاه ژئوپلیتیکی است.
مایک والتز صراحتاً میگوید: «نیمکره غربی خانه ماست» و تأکید میکند که آمریکا اجازه نخواهد داد ونزوئلا به «منطقه عملیاتی ایران، حزبالله یا دیگر نیروهای متخاصم» تبدیل شود.