اگر جای وزیر راه بودم… اگر جای سردار رادان بودم…
مهدی محمدی کلاسر *
مهدی محمدی کلاسر *
خیال نان و سفره، اولین دغدغه هر خانواده در روزهای سخت است. حالا آمارهای تازه از «جهاد لجستیکی» وزارت راه نشان میدهد که حتی در کوران جنگ، نبض تأمین کالاهای اساسی تندتر از همیشه میزند.
شمارش معکوس برای احیای قلب تپنده پروازهای داخلی آغاز شده است و فرودگاه مهرآباد که در کنار تبریز و کاشان بیشترین آسیب را در حملات اخیر متحمل شده، اکنون به صحنه تلاشهای فوری برای بازسازی تبدیل شده است.
وزارتخانهای که در تأمین بودجه پروژههای عادی زمینگیر شده و حالا بارِ سنگین بازسازیهای پس از جنگ را هم به دوش میکشد، در حالی از افتتاح سخن میگوید که جیبِ صندوق ملی مسکن خالی و سفرهی متقاضیان زیر بار تورم سال ۱۴۰۵ کوچکتر از همیشه است.
وزارت راه و شهرسازی در حالی طرح تمدید اجباری را به سران قوا فرستاده است که تضاد آشکار این مصوبه با «اصل تسلیط» و فقه اسلامی، از همین حالا زنگ خطر انفجار پروندههای قضایی را به صدا درآورده است.
در حالی که هزاران خانواده با فروش طلا و خودرو، خشت اول آرزوهایشان را در مسکن ملی بنا کرده بودند، حالا با تهدید به سقوط رتبه اعتباری و واگذاری واحد بدتر، با جریمهای یک میلیارد تومانی روبرو شدهاند.
طرح جدید دولت برای زوجهای جوان، بیشتر شبیه بلیت بختآزمایی است تا حمایت. کجای دنیا برای زندگی در یک آلونک ۵ ساله، باید ۴۸ ساعته از هفتخوانِ رستم و سایتهای همیشه قطع دولتی رد شد؟ ۱۰ هزار واحد برای کل ایران، یعنی از هر هزار نفر هم یک نفر به این آشیان نمیرسد؛ بقیه هم لابد باید به تماشای خوششانسی برندهها بنشینند.