برچسب نیروی دریایی

در شرایطی که پنتاگون برای افزایش حضور نیروهای زمینی در منطقه تلاش می‌کند، ایران با ترکیبی هوشمند از مین‌ریزی دریایی، جنگ نامنظم زمینی و دریایی و قدرت موشکی دقیق، هرگونه عملیات زمینی آمریکا را به یک تله پرهزینه و پرخطر تبدیل کرده است.پس از بیست‌وهفت روز درگیری، آمریکا تصمیم به اعزام نیروهای ویژه و یگان‌های زرهی بیشتر به پایگاه‌های اطراف خلیج فارس گرفته است.

مذاکرات اخیر میان ایران و آمریکا در پاکستان، بیش از آنکه تلاشی واقعی برای پایان دادن به یک جنگ پیچیده باشد، صحنه‌ای بود از بازتولید همان الگوی قدیمی؛ الگویی که در آن ایالات متحده آمریکا ابتدا با ابزار نظامی معادلات را به هم می‌ریزد و سپس در قامت یک مذاکره‌کننده، با دست بالا و مطالبات حداکثری وارد میدان می‌شود. آنچه در اسلام‌آباد رخ داد، نه صرفاً یک گفت‌وگوی نافرجام، بلکه تصویری فشرده از منطق امنیتی آمریکاست؛ منطقی که همزمان جنگ را آغاز می‌کند و در میز مذاکره نیز از موضع فشار، امتیاز می‌طلبد

در ظاهر، جنگ‌ها با موشک و جنگنده تعریف می‌شوند، اما در تنگه هرمز، بازی جای دیگری جریان دارد. زیر سطح آب، جایی که هیچ راداری نمی‌بیند و هیچ خبرنگاری تصویرش را مخابره نمی‌کند، سلاحی خوابیده که می‌تواند بدون هشدار، مسیر ۲۰ درصد نفت جهان را ببندد. مین دریایی، همان کابوس قدیمی که حالا دوباره به مرکز معادلات برگشته. در شرایطی که تهدید‌های دونالد ترامپ برای باز کردن تنگه هرمز به اوج رسیده و حتی بحث محاصره دریایی ایران مطرح شده، سؤال اصلی این نیست که آیا جنگ می‌شود یا نه؛ سؤال این است که اگر ایران تصمیم بگیرد، چقدر طول می‌کشد تا این گلوگاه حیاتی را به یک منطقه مرگ تبدیل کند.

در تقابل‌های مدرن، پیروزی دیگر لزوماً در یک ضربه تعیین نمی‌شود. بازیگرانی مثل ایالات متحده آمریکا به‌شدت به ثبات اقتصادی، افکار عمومی و هزینه‌های بلندمدت حساس‌اند. برای ایران، کشاندن درگیری به یک جنگ فرسایشی کنترل‌شده، می‌تواند معادله را از یک برخورد سریع و پرریسک به یک فشار مداوم و تحلیل‌برنده تبدیل کند؛ مدلی که در آن زمان، خودش تبدیل به سلاح می‌شود.

در حالی‌که آتش‌بس میان ایران و آمریکا بیشتر شبیه وقفه‌ای کوتاه در یک درگیری ناتمام است، تحرکات نظامی در منطقه نه‌تنها متوقف نشده بلکه وارد مرحله‌ای پیچیده‌تر شده است. حضور ناو هواپیمابر جرالد فورد، به‌عنوان یکی از پیشرفته‌ترین شناور‌های نظامی جهان، در این فضا نه صرفا یک جابه‌جایی دریایی بلکه بخشی از آرایش جدیدی است که باید آن را در کنار اختلالات فنی، تجربه‌های عملیاتی و تغییر ماهیت تهدید‌ها تحلیل کرد؛ جایی که حتی پیچیده‌ترین سامانه‌ها نیز از خطا و آسیب دور نیستند.