برچسب نقد فیلم

دست و پا زدن در روزمرگی خصوصاً در فضای پر از سر و صدای دنیای مدرن انسان‌ها را از آنچه که واقعاً هستند دور می‌کند. موانعی وجود دارد که رسیدن به احساس واقعی زنده بودن و لذت بردن را دشوار می‌سازد. هر روز باید تلاش کنیم که بهتر شویم، موقعیت اجتماعی مناسبی پیدا کنیم، خانواده تشکیل بدهیم، خواسته‌هایمان را دنبال کنیم و… . علاوه بر این در محیطی زندگی می‌کنیم که با سر و صدای کرکننده‌ی صنعت و تکنولوژی، این از خود بیگانگی را شدیدتر می‌کند؛ اتومبیل، گوشی همراه، فست‌فود، سرگرمی و… سبک زندگی انسان مدرن را احاطه و او را در قفس خود زندانی کرده‌اند. فیلم The Surfer به کارگردانی فیناگن و نویسندگی توماس مارتین می‌خواهد این قفس را بشکند و دور بیاندازد. در ادامه با ویجیاتو همراه باشید تا به بررسی این فیلم بپردازیم.

اگر به دنبال فیلمی هستید که دقیقاً همان چیزی را ارائه دهد که عنوانش وعده می‌دهد، «دلقک در مزرعه ذرت» می‌تواند انتخاب مناسبی باشد. در ادامه با نقد فیلم Clown in a Cornfield همراه ویجیاتو باشید.

«دیابلو» یک اکشن خشن و پرسرعت با بازی اسکات ادکینز و مارکو سارور است که طرفداران ژانر را به تماشای نبردهای نفس‌گیر و کارگردانی ماهرانه دعوت می‌کند. در این فیلم، ادکینز در نقش یک پدرِ زندانی‌سابق ظاهر می‌شود که برای نجات دخترش از چنگال گانگسترهای کلمبیایی باید به هر قیمتی بجنگد. با صحنه‌های رزمی خیره‌کننده و حضور شروری به‌یادماندنی با بازی مارکو سارور، «دیابلو» نمونه‌ای ناب از سینمای اکشن رده‌ی B است که دقیقاً می‌داند چگونه مخاطبش را سرگرم کند. در ادامه با نقد فیلم Diablo همراه ویجیاتو باشید.

ساختار داستانی فرنچایز «ترمیناتور» ذاتاً به معنای ری‌استارت‌های مداوم است. آینده نامشخص است، گذشته هم همین‌طور. شخصیت‌های این سری بیشتر از آن‌که ما به تعطیلات برویم، در زمان سفر می‌کنند و هر سفر، واقعیت را از نو می‌سازد. در اصل، هر فیلم جدید ترمیناتور یک ری‌استارت است که با فرستادن یک ربات از آینده به گذشته آغاز می‌شود تا تاریخ را بازنویسی کند. تفاوت فقط در جسارت سازندگان و میل آن‌ها به نمایش استعدادهایشان است. دقیقاً ده سال پیش، «ترمیناتور: پیدایش» (پنجمین فیلم این سری) اکران شد. با وجود انتظارات بالا، این اثر در گیشه موفق نبود. اما مشکل کجا بود؟

فیلم‌های انتقام‌جویانه همیشه در سینما جایگاه ویژه‌ای داشته‌اند، از خشونتِ شعرگونهٔ «راننده تاکسی» اسکورسیزی تا سردیِ حساب‌شده «جان ویک». اما «آماتور»، اثر جدید جیمز هاوس (کارگردان «One Life»)، چه چیزی به این ژانر اضافه می‌کند؟ پاسخ ناامیدکننده است: تقریباً هیچ‌چیز. این فیلم که با بازی رامی مالک (تهیه‌کننده و ستاره «بوهیمن راپسودی») در نقش یک رمزنگار سیا تبدیل‌شده به قاتل عرضه شده، بیشتر شبیه به مجموعه‌ای از صحنه‌های اکشنِ بی‌ریشه و شخصیت‌های یک‌بعدی است که پیش از این بارها دیده‌ایم.

در دنیای سینمایی اکشن و رزمی، یک قانون نانوشته وجود دارد؛ آن هم اینکه اگر فرمولی پر فروش است، آن را ادامه بده؛ بدون تغییر. در نتیجه چنین دیدگاهی، باعث ایجاد نوعی کلیشه می‌شود. کلیشه‌ای که معمولا تمام فیلم‌های جکی چان بر پایه آن ساخته شدند. یک روایت خطی با حضور کهن الگوهای قهرمان، ضد قهرمان، استاد و همکار. این همان فرمولی است که معمولا فیلم‌های اکشن تجاری بر پایه آن بنا شدند.

بعد از حدود یک ماه و چند روز، فیلم جدید 28 Years Later از پرده سینماها پایین آمد و پس از فروش موفق خود، کیفیت خوب آن بیرون آمد. این فیلم و نسخه‌های قبلی خود، موج جدیدی در ژانر آخرالزمان زامبی ایجاد کردند؛ این موج در اوایل دهه 2000 با فیلم 28 Days Later آغاز شد و اکنون با نسخه جدیدی از این فیلم به اوج خود رسید و توانست این ژانر را احیا دهد. چنین چیزی را مدیون دنی بویل، کارگردان این فیلم و الکس گارلند فیلمنامه نویس آن هستیم. در ادامه ضمن نقد فیلم 28 Years Later به بررسی نقاط قوت و ضعف آن می‌پردازیم و به این سوال که چرا این فیلم یک موفقیت در ژانر خودش است پاسخ می‌دهیم. با ویجیاتو همراه بمانید.

فیلم Jurassic Park محصول سال 1993، یک موفقیت عجیب بود. داستانی را روایت می‌کرد که بیننده را تا عمق پوست و استخوان درگیر می‌کرد. پس از موفقیت تجاری این فیلم، کمپانی یونیورسال بارها تلاش کرد تا با سرمایه‌گذاری در داستان‌های دایناسوری، بازهم چنین موفقیتی را تکرار کند. تا جاهایی نیز موفق شد و حتی آخرین فیلم این فرانچایز نیز توانست به سوددهی بسیار زیادی برسد. اما در نهایت همه بینندگان متوجه شدند که این فیلم با عنوان Rebirth (تولد دوباره) نه تنها یک بازسازی لایق نیست بلکه در دنیای فرانچایز نیز گم شده و جایی در آن ندارد.