برچسب نقد سریال

در پسِ موفقیت فصل اول سریال «بازی مرکب» یک پیام نهفته، آنها می‌گویند سرمایه داری هر چیزی را که دست می‌زند می‌بلعد. خب اکنون با نمایش فصل دوم این سریال می‌توان گفت: خود دنباله Squid Game نیز به عنوان یک اثر دیده شده و سرمایه‌دار به سمت پیام فصل اول سوق پیدا کرده است. در سرنوشت این سریال چیزی کنایه آمیز وجود دارد که با نکوهش هوسبازی سیستم شروع شد و در نهایت به موفق ترین محصول نتفلیکس تبدیل شد. عجالتاً با رسیدن بازی مرکب ۲ پارادوکس تقریباً کامل شده است: اینک محصول انتقاد از سیستم، خودش به بزرگترین موفقیت سیستمی تبدیل می‌شود.

به ۱۰۰۰ سال قبل از وقایع فیلم‌های سینمایی Dune برگردیم. حالا ۸۰ سال است که انسان‌ها پس از جهاد بزرگ باتلری (جنگ انسان‌ها علیه ماشین‌های فکرکننده)، موفق شده‌اند این ماشین‌ها را شکست دهند. خاندان هارکونن که در فیلم‌های Dune از قدرتی حتی بیشتر از امپراتور برخوردار بودند، در زمان وقایع Dune: Prophecy در وضعیت خوبی به سر نمی‌برند و از منصب والای خود میان خاندان‌های برتر دنیای تلماسه نزول کرده‌اند. والیا هارکونن اما، برخلاف دیگر اعضای خاندان هارکونن شکوه این خاندان را از یاد نبرده است. او همانند یک هارکونن اصیل، به دنبال انتقام از خاندان آتریدیز به خاطر وضعیت فعلی خاندانش است.

آمریکای نخستین یا همان «American Primeval»، سریال جدید پیتر برگ برای نتفلیکس، ساختارشکنی وحشیانه‌ای از ژانر «وسترن» ارائه می‌دهد تا ریشه‌های خونین رویای آمریکایی را آشکار کند.

سریال Silo در فصل دوم شاید کشش و جذابیت فصل اول را نداشته باشد، اما در نهایت موفق می‌شود همان کاری کند که پایان فصل اول با هوادارن کرد، یعنی انتظار و اشتیاق زیاد برای فصل بعدی. بزرگ‌ترین رونمایی داستان فصل دوم، در همان اپیزود اول اتفاق می‌افتد و این کار را برای کشش سریالی که جذابیت خود را از رازآلود بودن دنیایش می‌گیرد سخت می‌کند. به همین خاطر اپیزودهای ابتدایی فصل دوم سریال Silo صرف ساخت و پرداخت خرده داستان‌های جدید میان شخصیت‌ها می‌شود و این علت کند شدن اپیزودهای ابتدایی فصل دوم سیلو است. اما وقتی پرداخت‌ها و ساخت فضا برای وقوع اتفاقات به جای خوبی می‌رسد، اپیزودهای پایانی از فرصت استفاده کرده، داستان را به جای خوبی برده و در جای خوبی هم به پایان می‌رساند، به حدی که می‌شود برای فصل بعدی Silo، انتظار جهشی بزرگ‌ داشت. با ویجیاتو همراه باشید.

دیوید لینچ یک چهره تقریباً افسانه‌ای در دنیای سینما و تلویزیون است. او در گفتگوهای عادی ما از یک سو به عنوان یک خالق معما‌‌های بدون راه حل و فردی غیرقابل پیش بینی معرفی می‌شود و از سوی دیگر به عنوان هنرمندی با سبکی فوق العاده و قابل تشخیص. آثار او افسانه‌ها را با واقعیات وحشیانه، بی گناهی را با زمزمه‌های شیطانی و زندگی روزمره را با وحشت سورئال ترکیب می‌کند. بنابراین به سختی می‌توان نمونه‌ای بهتر از سریال «توئین پیکس» برای این زیبایی شناسی پیدا کرد که در سال 1990 بازار تازه داغ شده تلویزیون را متحول کرد و یکی از جذاب ترین ماجراهای تاریخ سینمای کوچک را به راه انداخت.

تا چه حد به روایاتی که می‌شنوید باور دارید؟ تا چه حد به روایاتی که خود راوی آن هستید مطمئنید؟ آیا وظیفه‌ای در قبال درستی روایات خود احساس می‌کنید؟ در کلی‌ترین نگاه، این مضمون سریال جدید آلفونسو کوآران، Disclaimer (سلب مسئولیت) است، کارگردان سرشناس مکزیکی با کارنامه‌ای پربار در سینمای بومی و هالیوود، که این بار مهارت‌های خود را به لطف سرویس Apple +، به عرصه‌ی تلویزیون آورده است. در نگاه جزئی‌تر اما، سریال Disclaimer یک مطالعه شخصیت (شخصیت‌شناسی) ، یک داستان رازآلود هیجانی، یک کاوش در احساسات آدمی، روابط انسانی و امیال جنسی، و چیزهایی بیش از این‌هاست که کواران با همکاری دو فیلمبردار برونو دل‌بونل و امانوئل لوبسزکی آن را به زیبایی هر چه تمام‌تر روی صفحه‌های تلویزیون آورده است. با ویجیاتو برای نقد سریال Disclaimer همراه باشید.

سوپر من بندهای زنجیر اسارت را پاره می‌کند... این تصویری است که دنیای جدید DC در سریال Creature Commandos با آن آغاز می‌شود، صحنه‌ای که دوست دارد بگوید دنیای DC از اسارت آزاد شده و حالا نوبت رهایی و شکوفایی آن است، آن هم توسط جیمز گان، فردی خبره در خلق دنیای ابرقهرمانی، اما این بار در قالب انیمیشن، انیمیشنی که قرار است دروازه ورود به دنیای جدید DC باشد. اما آیا سریال کماندوهای هیولایی توانسته قدم اول این دنیای جدید را به خوبی بردارد؟ بله. از پس این کار بر آمده. با نقد سریال انیمیشینی Creature Commandos همراه ویجیاتو باشید.