حکومت جعل بزرگی است که به واسطۀ آن همه تلاش می کنند با هزینۀ دیگران زندگی کنند.
کتاب «فراکرانگی: جستاری دربارۀ ضرورتِ امکان» (۲۰۰۶)، بهقلم کانتان میاسو، افزون بر یک نقدِ درونماندگار، گسستی رادیکال و پارادایمساز از این سنتِ فرومانده بود. میاسو در این اثرِ دورانساز، پروژهای جاهطلبانه را پی میریزد: بیدارکردن عقلانیتِ فلسفی از خوابِ جزماندیشانۀ همبستهانگاری، و احیای جسارتِ اندیشیدن به امر مطلق.
برای تأمین چنین امنیتی ناگزیر از ارائه سنتزی پایدار میان امنیت و آزادی هستیم و این هدف مهمترین رسالت کتاب پیش-رو به شمار میرود. ب
مراسم رونمایی از کتاب «دوشنبه اگزیستانسیال» روز پنجشنبه ۳۱ اردیبهشت ۱۴۰۵ ساعت ۱۷-۱۹ در شهر فلسفه ایران برگزار میشود.
نشر ثالث همزمان با برگزاری نمایشگاه مجازی کتاب تهران میزبان دورهمی و دیدار جمعی از نویسندگان کشورمان با مخاطبانشان خواهد بود.
محسن عسکری جهقی گفت: قرن بیستم عصر بازگشت هیولای قدرت مطلق، اما این بار در لباس ایدئولوژیهای سکولار و توتالیتر بود. دیکتاتورها دیگر بهنام نیروهای پنهانی سخن نمیگفتند، بلکه بهنام نژاد، طبقه کارگر یا ملت برتر ادعای انحصار حقیقت داشتند.
بهگفته زاهد: «ایران همیشه در پی یک تولرانس بوده. بارها به حوزه مدیترانه رفته، تضعیف شده و به فلات ایران بازگشته. بعد، دوباره فرصت پیدا کرده و قلمرو خود را گسترش داده است. این نگاه چه در دوره پادشاهان باستانی ایران، چه در دوره صفویه، چه در دوره محمدرضا پهلوی، و چه در زمان جمهوری اسلامی همواره حاکم بوده است. هر حکومت دیگری هم بیاید و فرصت پیدا کند، مجدداً قدرت و برتری هژمونیک خود را اعمال خواهد کرد».
بهگفته غفوری: «ژیزل سَپیرو با تکیه بر نظریۀ «قدرت نمادین» پیر بوردیو نشان میدهد که زبان هرگز در خلأ عمل نمیکند، بلکه قدرت خود را از ساختارهای اجتماعی و نهادهای حاکم میگیرد. وقتی در یک جامعه، حاکمیت استبدادی یا شرایط بحرانی ناشی از جنگ، آزادی بیان را سرکوب کرده و انحصار گفتاری ایجاد مینماید، کلمات روشنفکران همسو با قدرت، به ابزار اصلی خشونت نمادین بدل میشوند.»
