سال ۱۴۰۱ نقطه عطفی برای به صحنه آمدن نسل جدید بود. به بیان شفافتر در این سال مفصلبندی شکاف نسلی میان یک طیف نو با طیفهای سنتی در عرصه میدانی نمود عینی به خود گرفت
اگر در دهه ۸۰ صورت مساله کم حجابی و بیحجابی بود، در دهه جدید روایت «شُل حجابی» موضوعیت پیدا کرد. یعنی دیگر افراد کم حجاب با مانتوهای کوتاه (تا زانو) نُرمی پذیرفته شده و بهنجار تعریف میشدند. در این مقطع مساله حجاب و عفاف، به افرادی تحت عنوان «شُل حجاب» بسط پیدا کرد
در ماههای اخیر نیز موضوع تدوین طرح جدیدی در این زمینه موضوعی داغ میان مجلس و دولت بوده است. با این تفاسیر، حالا که برخورد با بدحجابی و کشف حجاب بُعد اجرایی به خود گرفته، در این حوزه همچنان سوالات و ابهاماتی جدی باقی ماندهاند
انتشار ۲ کلیپ در فضای مجازی از عزم جدیتر مقامات برای برخورد با آنچه بی حجابی میخواندند، حکایت داشت، در یک کلیپ اجازه ورود زنانی که روسروی به سر نداشتند، به مترو داده نمیشد و در کلیپ دیگر، خودرو یکی از زنان توقیف شده بود. اقداماتی که هر ۲ آنان مصداق تبعیض ناروا است و از دید قانون مجازات اسلامی، سلب آزادی مردم و قابل پیگرد و مجازات
صالح نیکبخت و نعمت احمدی به عنوان ۲ حقوقدانی که یا از نزدیک پرونده رخدادهای اخیر را در دست داشتند و روند ارزیابیهای تحلیلی حقوقی مرتبط را انجام میدادند تلاش کردند تا مهمترین دستور کار کمیته تحقیق رخدادهای اعتراضی سال ۱۴۰۱ را مورد ارزیابی قرار دهند
ستاد امر و به معروف برای تقابل با لایحه قوه قضائیه در مبارزه با بیحجابی آستین بالا زده. این ستاد خودش لایحهای را به عنوان پیشنهاد جایگزین برای لایحه قوه قضائیه تهیه و به مجلس شورای اسلامی ارسال کرده است. نام پیش نویس پیشنهادی این ستاد «لایحه عفاف و حجاب و مقابله با مظاهر فساد و تباهی» است