برچسب مناظره

اقتصاد نامزد‌ها را به چالش کشید

چراغ اول مناظرات به‌گونه‌ای کمی تا قسمتی شعاری برگزار شد. البته بحث اقتصادی نه تخصص هیچ‌یک از نامزدهاست و نه اگر تخصصی و فنی باشد، برای مردم قابل استفاده کامل است. با این‌حال تا آن بخش از مناظره که روزنامه جوان پوشش داد چیزی به نام لجن‌پراکنی دیده نشد و این از امتیاز‌های مناظره اول بود

توصیه‌هایی راهبردی به ۳ نامزد

‌ دلسوزانه به آقای پزشکیان می‌گوییم که در اطرافیان خود تجدیدنظر کند. همین آقای دکتر محمد فاضلی با آن افتضاحی که مقابل چشم میلیون‌ها بیننده ایرانی نشان داد و تحمل نقد خود را نداشت، چگونه می‌تواند همراه خوبی برای ایشان باشد و دولتی نقدپذیر را ترسیم کند؟! به فرض که حرف منتقد ایشان خلاف باشد، از جا برخاستن و پرت کردن میکروفن به سمت نامزدی که او را همراهی می‌کرد (شانس آورد در چشم آقای پزشکیان نخورد!) یعنی پرت‌کردن در چشم مردم!
این دوستان عمری است به مردم درس اخلاق و شرف و انسانیت می‌دهند. پرستیژ روشنفکری و مدارا با مردم می‌گیرند، اما در میزگردی که آقای پزشکیان یکسره از مدارا با مردم و رفتار مهربانانه و پرهیز از رفتار سخت و خشن، سخن می‌گوید، هیچ اثری از مدارا با دیگران نشان نمی‌دهند و به جای پاسخ گفتن به اتهامی که به ایشان زده می‌شود، برخورد خشن و سخت و نامهربانانه بروز می‌دهند!

تحلیل پرویز امینی درباره مناظره دوم: همچنان نامناظره!

مناظره‌ها باید دو کارکرد داشته باشند. یکی تولید هیجان اجتماعی برای مشارکت پذیر کردن مردم در انتخابات کند. دوم نامزد‌ها بتوانند نقطه نزاعی بسازند که در محدوده امتیازات آن‌ها یا محدودیت‌های طرف مقابل باشد. تا ترجیحات اجتماعی را به نفع خود بسازنند.

مناظره ۴ دقیقه‌ای زیر سایه فوتبال ۹۰ دقیقه‌ای!

همچنان فرصت چهار‌دقیقه‌ای به هر نامزد برای تبیین سیاست‌های کلی اقتصادی یا فرهنگی، و فاصله حدود نیم‌ساعته با فرصت چهاردقیقه‌ای بعدی که رشته کلام از دست رفته و کلام قبلی هم منعقد نشده، مانع جذابیت مناظرات شده است. برخی گمان می‌کنند جذابیت یعنی پریدن نامزد‌ها به هم! این اگرچه جذابیت کاذب ایجاد می‌کند، اما مردم انتظار دارند بدانند که نامزد‌ها چگونه بر مشکلات نهادینه‌شده غالب می‌شوند که این با چهار دقیقه وقت اضطراب‌زا شدنی نیست، به‌ویژه اینکه اکثر نامزد‌ها سال‌ها تریبون‌های یک‌طرفه در دست داشته‌اند و سخنرانی‌های مطول حوصله‌بر کرده‌اند و حالا بدون تمرین قبلی، از عهده کم‌گویی و گزیده‌گویی برنمی‌آیند. مسئله مهم آن است که واقعاً حضور شش نامزد در مناظره هیچ‌جای دنیا مرسوم نیست و تحزب و تشکیلات حزبی این نامزد‌ها را پیش از این مرحله به دو نفر اصلی کاهش می‌دهد ولی ما باید به هر شش نفر تریبون بدهیم و تقسیم دقایق همین نتیجه را می‌دهد که اکنون می‌بینیم. هیچ‌کس نمی‌تواند مثلاً در حوزه تعلیم و تربیت، حتی اگر هزاران برنامه در سر داشته یا هزاران ساعت حرف داشته باشد، در چهار دقیقه بگوید که چه می‌خواهد بکند. همه این‌ها به کنار، مجری مناظره همان اول به مخاطبان می‌گوید اگر مشتری سنتی و پروپاقرص اخبار ساعت ۲۱ هستید، بزنید شبکه خبر! هرچند بیشتر مخاطبان ساعتی بعد می‌زنند شبکه ۳ تا فوتبال تماشا کنند. رقابت با فوتبال هم سخت است! آن ۹۰ دقیقه جذاب است و این چهار دقیقه که کلام منعقد نمی‌شود یا فرصت تبیین کافی نیست.

«دور دوم» در کمین ۳ نامزد پیشتاز

سه نامزد پیشتاز مطابق تمامی نظرسنجی‌هایی که در گوشه و کنار منتشر می‌شود، هر کدام بین ۱۷ تا ۲۳ درصد آرای مشارکت‌کنندگان را دارند، مشارکت هم حدود ۵۰ درصد است، به‌اضافه بین ۱۵ تا ۲۰ درصد کسانی که هنوز تصمیم نگرفته‌اند. با این حساب با توجه به جمعیت ۶۰ میلیون‌نفری واجدان شرایط رأی‌دهی، نامزد پیروز که اگرچه نصف به‌اضافه یک آرای مأخوذه را نیاز دارد، باید ۱۵ تا ۱۸ میلیون رأی بیاورد که با این وضعیت، نشدنی است. اما از میان این سه نامزد، بین جلیلی و قالیباف امکان اجماع فراهم است که به دلایلی تردید دارند. ستاد پزشکیان نیز این وضعیت را با دقت رصد می‌کند و مانند آن دو ستاد اولی نگران اجماع است. قالیباف دیروز برای پنج وعده خود با مردم عهد بست. ستاد جلیلی کار خودش را در آرامش به پیش می‌برد و ستاد پزشکیان با یک دوجین از وزیران روحانی این‌سو و آن سو می‌رود، اما هر جا صراحتاً اعلام می‌کند که دولت سوم روحانی نیست! حتی دیروز یکی از سخنرانان همایش ستاد پزشکیان رسماً اعلام کرد که «دولت پزشکیان ربطی به روحانی ندارد، چون ما اصلاح‌طلبان اگرچه روحانی را پیروز کردیم، اما او از جنس ما نبود!» به این ترتیب نقطه مشترک سه نامزد پیشتاز اعلام برائت و انزجار از دولت روحانی است؛ و فقط می‌ماند پزشکیان توضیح دهد که چرا با وزیران روحانی از دولت روحانی اعلام بیزاری می‌کنند؟ آیا این همان صداقتی است که به مردم وعده می‌دهند؟!