برچسب مصلای قم

باید «سبک زندگی غربی» از موضع یک تمدن بررسی شود؛ لذا مهاجم‌بودن سبک زندگی غربی» دارای عقبه‌ها و ابعاد پیچیده‌ای است و تهاجم بر فرهنگ اسلامی در لایه‌های مختلفی تحقق می‌یابد و تعریف سبک زندگی براساس مظاهر روبنایی آن، چیزی جز ساده‌انگاری مسأله نیست. برای تبیین آن ضروری است تا به تقسیم کشورها به توسعه‌یافته و کم‌توسعه‌یافته و راهبردهایی که برای حرکت همه نظام‌ها و ملت‌ها به‌سوی «توسعه‌یافتگی» تدوین می‌شود، توجه گردد. در واقع جاذبه‌ سبک زندگی غربی و تمدن مدرنیته باعث شده تا رسیدن به این جایگاه به آرزوی تمامی کشورها تبدیل شود و این در حالی است که مفاهیمی از قبیل «بت‌پرستی مدرن » و «جاهلیت مدرن » که توسط حضرت امام و مقام معظم رهبری مطرح شده، بر همین سبک زندگی منطبق می‌شود.

هنگامی که از انقلاب اسلامی ایران به‌عنوان یک «آیه و معجزه‌ی الهی» یاد شود، این پرسش را به همراه خواهد داشت که مگر تحقق معجزات، حاصل ارتباط بین پیامبر یا امام معصوم با خدای متعال نیست؟! پس چگونه می‌توان انقلاب اسلامی را ــ که در دوران غیبت حضرت ولی‌عصر به پیروزی رسیده و با رهبری انسان‌های غیرمعصوم پدید آمده ــ یک معجزه دانست؟! برای پاسخ به این سؤال، لازم است تعریف «خداپرستی» برمبنای فرهنگ انبیاء و مجموعه‌ی آیات و روایات و معارف الهی مشخص شود.

فقدان وجدان عمومی نسبت به فجایع ناشی از سبک زندگی غربی است که باعث شده جامعه‌ی جهانی توسط تمدّن مدرن مسحور شود. این روند حتی ملّت ایران را ـ که در عرصه‌ی سیاسی بیدار شده و بت‌های سیاسی جهان امروز را در هم شکسته ـ در عرصه‌های فرهنگی و اقتصادی دچار چالش کرده و موجب شده تا فضا برای همراهی مردم و نخبگان با دغدغه‌های رهبری در موضوعاتی چون «اقتصاد مقاومتی، الگوی پیشرفت اسلامی ایرانی، مسمومیت علوم انسانیِ غربی و...» فراهم نگردد.

هدف از نقد سبک زندگی غربی در این سلسله مباحث، بررسی موضوع سبک زندگی از منظر حاکمیت و تعیین تکلیف نظام اسلامی در این مقوله و نفی روش‌های موجود و تلاش برای دستیابی به نسخه دینی و الهی در اداره کشور است؛ همان‌گونه که کلمه توحید «لا اله الا الله» ابتدا با نفی تمامی معبودها آغاز شده و از این طریق است که به اعلام عبودیت در برابر «الله» منتهی می‌شود.

نظم‌هایی که در سبک زندگی غربی مبنای عمل تمامی شهروندان قرار می‌گیرند، برخی را دچار این توهم کرده که کشورهای غربی در حال عمل به اسلام و تبعیت از دستورهای آن در مورد نظم و انتظام امور هستند و در مقابل، این مسلمانان هستند که بویی از فرهنگ اسلام نبرده‌اند! غافل از آن‌که چنین رویکردهایی می‌تواند مصداق کاملی برای این آیه شریفه باشد که: «أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ أُوتُوا نَصِيبًا مِنَ الْكِتَابِ يُؤْمِنُونَ بِالْجِبْتِ وَالطَّاغُوتِ وَيَقُولُونَ لِلَّذِينَ كَفَرُوا هَٰؤُلَاءِ أَهْدَىٰ مِنَ الَّذِينَ آمَنُوا سَبِيلًا.

اگر در گذشته قوم شعیب با وصف «کم‌فروشی» و قوم لوط براساس عمل شنیع «لواط» به کفر و شرک در غلتیدند، تمدن مدرن به حدی از تفرعن رسیده که ملت‌ها با هفتاد وصف از اخلاق رذیله، به سجده در برابر سبک زندگی غربی وادار می‌شوند و پایتخت‌ها و کلان‌شهرها در نظام مادی، حقیقتی جز این ندارد. در واقع موضوع شهرها در سبک زندگی مدرن، نیاز و ارضای مادی است.

عرصه فرهنگ در سبک زندگی غربی، توسط دستگاه‌های «انگیزشی، پرورشی و گزینشی» مدیریت می‌شود. در بخش انگیزشی، رسانه‌ها با هدایت و کنترل افکار عمومی، باعث انگیزش اجتماعی برای انسان‌هایی می‌شوند که باید در تولید سود بیشتر مشارکت کنند. در بخش پرورشی، مراکزی مانند مهدهای کودک، مدارس، دانشگاه‌ها و... فعال هستند تا افراد ایده‌ تحقیقاتی جدیدی ارائه دهد که موجب تسخیر بازار و دستیابی به سودهای نجومی شود. در بخش گزینشی، بر تجربه‌کردن رذایل و پلیدی‌های مختلف تأکید می‌شود تا روحیه‌ی خودداری و حیا و سایر امور فطری که به‌مثابه مانعی در برابر ارتکاب جنایات و تعدی‌ها هستند، از بین برود.

جوامع، صدا و سیمایی دارند و «تمدن» موجود، «سیمای» جامعه پس از رنسانس است و «صدای» آن، «رسانه‌ها» هستند؛ یعنی رادیوها و تلویزیون‌هایی که آینه‌ای برای رفتار تمدن موجود و سبک زندگی غربی هستند و جاذبه‌ای برای آن ایجاد کرده‌اند که هفت میلیارد جمعیت کره زمین نسبت به این تمدن و سبک زندگی، مشتاق و منقطع شده‌اند. این در حالی است که به حسب قرآن کریم زندگی کفار و دستگاه باطل، مانند کف روی آب یا همچون خاکستری است که طوفان بر آن بوزد.