میانجیگری به عنوان یکی از سازوکارهای حل اختلافات بینالمللی بارها کارآمدی خود را در عرصههای مختلف ثابت کرده است؛ اما آیا اصل میانجیگری میتواند حداقل مذاکره میان ایران و آمریکا را زمینهسازی و یا فرآیند آن را تسریع کند؟
یک مدرس دانشگاه، با اشاره به تردیدهای عمومی نسبت به پذیرش آتشبس دو هفتهای، این پرسشها را ناشی از تجربیات تلخ تاریخی دانست و نسبت به سابقه بدعهدی آمریکا هشدار داد و همچنین حضور مردم را در میدان ضامن امنیت آنها و کشور دانست.
استاد دانشگاه تهران، با اشاره به اختلال شخصیتی خودشیفتگی دونالد ترامپ، تأکید کرد که تنها راه مهار این رفتارها «مجازات» است و ایران با تسلیمناپذیری در برابر اولتیماتومهای او، عملاً این رئیسجمهور آمریکا را در برابر ملتهای جهان تحقیر کرده و مهار میکند.
«بستن تنگه هرمز» آخرین کارت بازی جمهوری اسلامی برای مقابله با تهدیدات کشورهای مختلف است؛ اما اگر شرایط منطقه بسیار حاد شود و قرار بر بازی کردن این کارت در بازی مناسبات بینالمللی باشد، صدمات مهلکی به اقتصاد و به خصوص انرژی دنیا وارد خواهد شد که جبران آن نیازمند زمان طولانی خواهد بود.
همزمان با تعامل منطقی با جهان، ما بر تقویت بنیانهای داخلی، تکیه بر جوانان نخبه و جهاد علمی و اقتصادی تأکید داریم. جمهوری اسلامی ایران در مسیر ساخت تمدنی نوین حرکت میکند؛ تمدنی برخاسته از هویت اسلامی و استقلال سیاسی.
نوعی تعلیق در تصمیمگیری برخی بخشهای اجرائی اقتصاد به وجود آمده که ناشی از گره زدن همه چیز به نتیجه مذاکرات است، اما دولت باید ثبات را در محیط اقتصاد کلان ایجاد کند تا وضعیت کسبوکارها به نتیجه مذاکرات گره نخورد.