گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو-امیررضا سالاری؛ یکی از عللی که همواره جهانِ سده بیستم و بیست و یکم را به جنگ و کشتار دچار کرده است، شهوت کشورها برای حاکمیت بر نقاطی از جهان است که از نظر ژئواستراتژیک و ژئوپلیتیک، نقش تعیینکنندهای روی معادلات نظام بینالملل دارند؛ نقشی که در سالهای اخیر پررنگتر شده و جهان تک قطبی گذشته را وادار به حرکت به سمت چند قطبی شدن کرده است. در این بین، جمهوری اسلامی ایران، اگر میخواهد نقش مؤثری بر معادلات آینده در این جهانِ چند قطبی داشته باشد، باید توجه خود را معطوف این گزاره کند که اولاً اهمّیت ژئوپلیتیک خود را در بحبوحه تنشهای فعلی جهان حفظ کرده و ثانیاً به وسیله دیپلماسی فعال، بهخصوص در منطقه خاورمیانه، آن را ارتقا دهد.
در نیمه اول قرن بیستم دو نظریه مهم در حیطه ژئوپلیتیک مطرح شد که تأثیر بسیار زیادی روی نوع کنش کشورها در چارچوب نظام بینالملل داشته و دارد؛ نظریه هارتلند و نظریه ریملند.