برچسب مازیار وکیلی

اگر گروه بازیگران «ماجرای نیمروز» را انگشتری بدانیم که به فیلم جلوه و جلال خاصی بخشیده‌اند، هادی حجازی‌فر بدون شک نگین آن انگشتر است. حجازی‌فر با تنها دو فیلم ثابت کرده جواهری است که کمی دیر کشف شده است.

نگاهی ساده و اجمالی به لیست فیلم‌های حاضر در بخش سودای سیمرغ جشنواره فجر امسال نشان می‌دهد نباید چندان انتظار غافلگیری داشت. نام کارگردانان، خلاصه داستان‌ها و و مضامینی که فیلم‌ها براساس آن‌ها ساخته شده‌اند نشان می‌دهد که نباید از جشنواره امسال توقع چندانی داشت. مگر این‌که مثل سال‌های گذشته فیلم اولی‌ها مانند ابد و یک روز و ایستاده در غبار تماشاگران را غافلگیر کند. مسعود کیمیایی محمدحسین مهدویان، رضا میرکریمی و بهروز شعیبی را باید نامدارترین کارگردانان حاضر در جشنواره امسال دانست.

شب طلایی یوسف حاتمی‌کیا یکی از نااُمیدکننده‌ترین فیلم‌های جشنواره امسال است. بیشتر شبیه یک تله فیلم مناسبتی صدا و سیما با بازیگران مشهور است تا یک فیلم سینمایی که برای پرده بزرگ ساخته شده است. مشکلات فنی و فیلمنامه‌ای کار به کنار، شب طلایی بیشتر محصول نگاه کوچک و قانع کارگردان به پدیده سینما است.

زی مووی به فیلم‌هایی اطلاق می‌شود که به قدری ضعیف و سطحی هستند و مشکلات بدیهی دارند که خیلی زود فراموش می‌شوند. اما بعد از مدتی ممکن است برخی خوره‌های فیلم این آشغال‌ها را از زباله‌دان تاریخ بیرون بکشند و آن را تبدیل به کالت کنند. بنابراین حول محور چنین فیلم‌هایی فرهنگ خاصی شکل می‌گیرد که فقط مختص طرفداران آن فیلم است و قرار است مایه بحث‌ و تفریح هواداران آن فیلم شود. بنابراین ساختن چنین فیلمی هم می‌تواند به ماندگاری نام یک کارگردان در سینما کمک کند هر چند این ماندگاری با بدنامی همراه باشد. رابرت رودریگز سردمدار ساخت چنین فیلم‌هایی در عصر جدید است. کارگردانی که کارنامه‌اش پر است زی مووی‌هایی که به مرور زمان تبدیل به کالت شده‌اند.

ساختن فیلمی درباره فرماندهان جنگ در سینمای ایران به شکلی که کلیشه‌ای از کار در نیاید کار بسیار سختی است. ژانر جنگ، خصوصاً آن دسته فیلم‌هایی که قرار است به زندگی یکی از فرماندهان جنگ بپردازند به شدت مستعد کلیشه‌ای شدن هستند. اکثر این فیلم‌ها چون قرار است روایت‌گر نگاه ایدئولوژیک حاکمیت به ماجرای جنگ باشند اغلب تبدیل به فیلم‌هایی می‌شوند یک‌سویه، یک بار مصرف و بی خاصیت که صرفاً به درد پر کردن رزومه مدیران می‌خورند و بس. بنابراین ورود به چنین حوزه‌ای به مثابه ورود به میدان مین است.

ساختن فیلم در برخی از ژانرها در سینمای ایران کار بسیار سختی است. سینمای ایران، سینمای محدودی است. در این سینما چیزی بنام ژانر وجود ندارد که بشود درباره‌اش صحبت کرد.سینمای ایران سینمای محدودی است. بسیار محدود. اکثر فیلم‌ها در سینمای ایران به ملودرام‌های اجتماعی یا کمدی‌های سخیف گیشه‌ای ختم می‌شوند. بنابراین صحبت از ساختن آثاری که در گونه‌های مختلف ژانری طبقه بندی می‌شوند صحبتی بیهوده است.

مرد بازنده شبیه هیچ کدام از فیلم‌های مهدویان نیست. مهدویان در تمام آثاررش نشان داده بود بلد است فیلم‌هایی گرم با قهرمانان سلحشور بسازد. حتی وقتی از عناصر ملودراماتیک استفاده می‌کرد (مانند درخت گردو) قهرمانانش کنش‌گر بودند و با اقداماتشان احساسات تماشاگر را در مشت می‌گرفتند. اما مرد بازنده فیلم دیگری است و احمد خسروی قهرمان دیگری. مردی بازنده که خودش هم می‌داند دوره‌اش گذشته است اما به سبک مردان قدیم نمی‌تواند آرام بنشیند و هیچ کاری نکند. مردان قدیم به هر حال شکست را به بی عملی ترجیح می‌دهند. آن‌ها کنش‌گراند. اما جنس این کنش‌گری در مرد بازنده متفاوت است. اگر در لاتاری اقدام موسی عملی قهرمانانه به حساب می‌آمد، اقدامات احمد خسروی پیشاپیش محکوم به شکست است. این مهم‌ترین تفاوت مرد بازنده با سایر فیلم‌های مهدویان است. حتی شیشلیک با توجه به تم کمدی که داشت فیلم سلحشورانه‌تری به حساب می‌آید تا مرد بازنده. برای همین است که تماشاگران فیلم بعد از تماشای مرد بازنده شوکه شدند. تکلیف آن‌ها با فیلم معلوم نبود. آن‌ها از کارگردان رو دست خورده بودند. این جا خبری از یک فیلم گرم نبود. قهرمان فیلم عمل‌گرا بود، اما جنس عمل‌گرایی‌اش فرق می‌کرد. فیلم عامدانه سرد ساخته شده بود و همین سرما تماشاگر را سردرگم می‌کرد. مرد بازنده فیلم دیگری بود و مهدویان این فیلم مهدویان دیگری.

با پایان یافتن نسبی سریال پایتخت ۶ (باید منتظر قسمت فاینال آن بعد از شکست کرونا باشیم) حجم انتقادات به سوی این سریال از طرف جریان خاصی بسیار زیاد شد؛ جریانی که فصل قبلی (پنجم) …منبع  : ویجیاتوبرای مشاهده کامل…