برچسب علی شریعتی

گروه اندیشه: دکتر سروش دباغ مطلبی نوشته با عنوان «زمزمه های مخملین» که در سایت دین آنلاین منتشر شده اشت. در معرفی مطلب در سایت دین آنلاین آمده است: ««زمزمه‌های مخملین» سروش دباغ در ادامه مسیری شکل می‌گیرد که نویسنده سال‌هاست در پیوند میان فلسفه، ادبیات، عرفان و تجربه زیسته دنبال می‌کند؛ مسیری که در نوشته‌های پیشین او در دین‌آنلاین نیز با تأملاتی درباره نیایش، تنهایی، رنج، مرگ‌آگاهی و «سلوک اگزیستانسیل» دنبال شده است. اکنون در «زمزمه‌های مخملینِ تابستانی»، دباغ بار دیگر به خلوت خویش بازمی‌گردد و پنج «زمزمه» تازه را پیش روی خواننده می‌گذارد؛ تأملاتی درباره مهربانی با خویشتن و «همدردی با خود»، شرم روان‌شناختی و شرم اگزیستانسیل، نسبت زبان روزمره و زبان شعر، پیوند فلسفه و شعر و سرانجام میل انسان به جاودانگی. این نوشته‌ها، بیش از آنکه مجموعه‌ای از بحث‌های نظری باشند، روایت تداوم یک گفت‌وگوی درونی‌اند؛ گفت‌وگویی که در آن، مفاهیم فلسفی و روان‌شناختی با شعر و ادبیات درهم می‌آمیزند تا تجربه زیسته انسان معاصر و نسبت او با خویشتن، دیگری و هستی را به تماشا بگذارند.دباغ در این بخش تازه، همچنان از «سلوک افقی» سخن می‌گوید؛ از راهی که از خود آغاز می‌شود، در خلوت و تأمل امتداد می‌یابد و شاید در نهایت به «به پیش خود رسیدن» منتهی شود. این مطلب را در ادامه می خوانید: 

گروه اندیشه: سیدعبدالجواد موسوی نویسنده و روزنامه نگار، در گفت و گویی که محسن آزموده و طاهره مهری در ایبنا با او انجام داده اند، به نقد نقش رسانه ها در ترویج مباحث فکری و اندیشه ای می پردازد و جنجال های مصنوعی و کاذب ناشی از توهین و هتاکی در هفته های اخیر یک اقتصاددان به برخی چهره های روشنفکری معاصر ایران به ویژه دکتر علی شریعتی را به بررسی می نشیند. موسوی در این گفت و گو معتقد است که نشریات و رسانه‌ها با ساده‌سازی افراطی مباحث فلسفی و جامعه‌شناختی جهت جلب مخاطب عام، جریانی مبتذل از نقد را شکل داده‌اند که به جای تحلیل علمی، به «هتاکی‌های بی‌هزینه» و «فحاشی مدمحور» علیه چهره‌های تاریخ اندیشه بدل شده است. از نظر او جدال‌های اخیراً برانگیخته‌شده میان برخی اقتصاددانان و روشنفکران، نمونه‌ای بارز از همین الگویِ تقلیل‌گرایانه است؛ الگویی که با ساخت دوقطبی‌هایِ کاذب و رواجِ نقدهایِ تک‌جمله‌ای، عملاً بستر اندیشیدن و نقد منصفانه را مسدود می‌کند. عبدالجواد موسوی ریشه‌ی اصلی تمایل به چنین تقلیل‌گرایی‌هایی را در فرار همگانی از «رنج آگاهی» و تمایل جامعه برای «مسئولیت‌گریزی» می داند؛ تا جایی که تمامِ ناکامی‌ها و مصائب تاریخی به چند متفکر گذشته نسبت داده می‌شود تا جامعه خود را از پذیرش مسئولیت انتخاب‌ها و افکارش مبرا سازد. هرچند روشنفکران و آثارشان خالی از خطا نیستند، اما محاکمه‌ی تاریخ بدون در نظر گرفتن اقتضائات زمانه و تقلیل سیر و سلوکِ فکری آدم‌ها به یک مقطع خاص، رفتاری غیراخلاقی و بازدارنده در مسیر بالندگیِ گفت‌وگوی ملی است. راه حل موسوی برای گذر از این ابتذال این است که اهلِ فرهنگ باید از گردن‌نهادن به سلایق «مخاطبان مصرف‌گرای رسانه‌ای» خودداری ورزیده و با پرهیز از فضاسازی‌های پوپولیستی و بازی‌های دوقطبی، به تثبیت مخاطب جدی و صیانت از عمق تفکر تاریخی اهتمام ورزند. این گفت و گو را در ادامه می خوانید: 

گروه اندیشه: مطلب حاضر از سوی علی زمانیان در کانال تلگرامی اش، به دنبال جدل های کلامی و توهین برخی نخبگان به دیگر اندیشمندان در این روزها نوشته شده است. در این نوشتار تلاش شده مرز میان نقد و ترور شخصیتی مشخص شود. از نظر نویسنده نقد پیشینیان و به چالش کشیدن پیش‌فرض‌ها، ضرورتی انکارناپذیر برای جلوگیری از تحجر و پویایی تفکر جامعه است. با این حال، مرز پررنگی میان نقد معرفتیِ اندیشه‌ها و تهاجم اخلاقی به شخصیت‌ها وجود دارد. برخورد مبتنی بر اهانت و برچسب‌زنی، نه نقد، بلکه سرمایه‌سوزی فرهنگی است. تخریب سرمایه‌های تاریخ‌ساز جامعه، تخریب حافظه جمعی است؛ نقد واقعی کنشی خردمندانه، اخلاقی و سازنده است، در حالی که حمله به اشخاص تنها به حذف و نابودی اندیشه می‌انجامد. این مطلب را در ادامه می خوانید:

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از ایبنا، کتاب «شریعتی به روایت اسناد ساواک»، برای سومین بار در قالب جدید با غنی‌سازی محتوایی از سوی موسسه فرهنگی هنری مرکز اسناد انقلاب اسلامی چاپ و روانه بازار نشر خواهد شد.