مرجع خبر، آموزش، فناوری، سرگرمی و دانستنیهای روز
مرجع خبر، آموزش، فناوری، سرگرمی و دانستنیهای روز
«سلطان الواعظین شیرازی» در بهمن ۱۳۰۵ شمسی، سفری به کشور پاکستان داشت و در شهر پیشاور، به مدت ۱۰ شب جلسات مناظرهای را با علمای اهل سنت برگزار کرد. او در استدلالهای خویش به کتابهای معتبر اهل سنت استناد میکرده است. شیرازی در آن جلسات توانست با ارجاع اهلسنت حاضر به منابع خودشان، ولایت حضرت علی را اثبات نماید و به این شکل، گروه بزرگی از مردمان آن دیار را به مذهب تشیع سوق دهد
عالیترین مطالب علمی را به سادگی در اختیار شاگردان قرار میداد. در بذل دانش، بسیار حریص بود. هیچگاه بین درس و بحث، از ضربالمثل، شعر و حکایت استفاده نمیکرد. میگفت: مطلب برهانی را باید با استدلال تفهیم کرد. در مباحث فلسفی، از دایره برهان خارج نمیشد. گاهی کلاس خصوصی یک نفره، برگزار میکرد! برایش تعداد شاگردان، اصلاً مهم نبود. شاید باور نکنید، یک دوره نهایهالحکمه را تنها برای یک طلبه تدریس کرد!
علامه حسن حسنزاده آملی: «در آن زمان بزرگانی در شهر آمل داشتیم که دو تن از آنها در مرتبه اول روحانیت شهر بودند. آن دو آیتالله میرزا ابوالقاسم فرسیو و آیتالله محمدآقای غروی بودند. آقای فرسیو و آقای غروی، حوزه تهران و نجف را درک کرده و هر دو از شاگردان بنام حوزه نجف و از تلامذه مرحوم نائینی، مرحوم اصفهانی و آقایان دیگر بودند و مجتهد مسلّم زمان خودشان به شمار میرفتند...»
در دنیای ما هر آن کس که در پی ایجاد و خَلقی باشد، لاجرم باید نواندیشی و ابتکار را جدی بگیرد. شخصیتی که هماینک از میراث نظری وی سخن در میان است، در اندیشه ورزی، یافتن مشکلات و موانع پنهان و نوآوری در ارائه راه حلهای نوین، ید طولایی داشت. این امر در زندگی شخصی و اجتماعی وی نیز به طور یکسان خودنمایی میکرد. آیتالله محیالدین حائری شیرازی در زمانه ما از نمادهای اندیشه دینی خلّاق و روزآمد به شمار میرفت
رهبر معظم انقلاب: «مرحوم آقای مصباح خصوصیات منحصربه فردی داشتند که من وقتی به مجموعه فضلای برجستهقم نگاه میکنم، جامع این خصوصیات را آنگونه که ایشان بود، مشاهده نمیکنم. علم فراوان، فکر خوب و نوآور، بیان رسا و واضح، انگیزهتمامنشدنی، خلقیات شایسته، سلوک و توجه معنوی و ... را واقعاً انسان نمیتواند یکجا پیدا کند. اینها در آقای مصباح، جمع بود...»
در روزهای پس از پیروزی انقلاب اسلامی، وقتی پای «سمت»ها و «منصب»ها به میان آمد، حاج آقا مجتبی از همان ابتدا «ورود به دنیای ریاست» را بر خود غدغن کرد! معتقد بود: «ریاست حتی از نوع الهیهاش ریاضت است. نه کیف دارد و نه بهره مادی. اگر ریاست الهیه باشد، رئیسش هیچ بهرهای نمیبرد، یعنی نه از زنده باد و مرده باد کیف میکند، نه ریاست وسیله و ابزاری برای تأمین خواستههای شهوی اوست...»
پس از دستگیری امام خمینی و فجایع ۱۵ خرداد، آیتالله خویی تصمیم گرفتند تا هرگونه همکاری با دولت ایران را تحریم کنند؛ لذا یک اطلاعیه به دو زبان عربی و فارسی منتشر کردند و طی آن با اشاره به جنایات دودمان پهلوی، هر گونه همکاری با شاه ایران و حکومت او را به شدت تحریم فرمودند و خط مشی رژیم شاه را ادامه خط مشی بنیامیه و مبارزات مسلمانان را استمرار حرکت امام حسین (ع) اعلام کردند
پس از بیانات جنجالی آقای منتظری در سال ۱۳۷۶، آیتالله شفیعی تمام قامت به حمایت از رهبر معظم انقلاب پرداخت و در درس خارج فقه خود گفت: «اینکه هر کسی به خودش اجازه بدهد؛ تحت هر بهانهای در بحث ولایت و رهبری شبهه کند، ابداً قابل قبول نیست و همگان باید بدانند که نباید با ساده لوحی و کجاندیشی یا خدای ناخواسته دنیاخواهی و حب جاه، در مسیر ولایت مانع ایجاد کنند...»