مرجع خبر، آموزش، فناوری، سرگرمی و دانستنیهای روز
مرجع خبر، آموزش، فناوری، سرگرمی و دانستنیهای روز
«اودیسه» نولان شاید باشکوهترین تصویر سینمایی از سفر اودیسئوس باشد؛ فیلمی که دریاها، هیولاها، خدایان و جهان اساطیری هومر را با قدرت تکنیکی خیرهکننده به پرده بزرگ میآورد. اما پرسش اصلی اینجاست: آیا نولان توانسته در میان این همه شکوه و عظمت، به انسانِ پشت اسطوره نزدیک شود؟ به قهرمانی که فراتر از پیروزیها، مردی خسته، تنها و زخمی از جنگ است؟
در قلب حماسه هومر، هر موجود، هر جزیره و هر مانع، چیزی فراتر از یک خطر بیرونی است؛ هرکدام استعارهای از یکی از چالشهای بنیادین انسان هستند: ترس، غرور، میل، فراموشی، فریب، فقدان و جستوجوی هویت. مسیر اودیسئوس مجموعهای از نبرد با هیولاها نیست؛ بلکه سفری برای شناخت محدودیتها و ظرفیتهای انسانی و رسیدن دوباره به خویشتن است.
اگر «ابد و یک روز» را ملموسترین و طبیعیترین بازنمایی روستایی از یک تراژدی خانوادگی بدانیم یا «متری شیش و نیم» را به واسطهٔ شخصیتپردازی دقیقتر و کاراکترهای ماندگارش به خاطر آوریم، هنوز هم جاهطلبی و جسارت فیلمساز در خلق موقعیتها و لحظات غافلگیرکنندهٔ «برادران لیلا» برایمان جذاب خواهد بود؛ اما «زن و بچه» بیش از هر فیلم دیگری در کارنامهٔ روستایی اثری است که بر ظرفیت احساسی مخاطبانش تکیه میکند و بار عاطفی درام را بیش از آنکه از دل موقعیتها و شخصیتها استخراج کند، بر احساسات لحظهای بیننده بنا میکند.