«اودیسه» نولان؛ سفری خیرهکننده به قلب اسطوره، اما نه به عمق انسان
سینماسینما، شادی حاجیمشهدی
«اودیسه» نولان شاید باشکوهترین تصویر سینمایی از سفر اودیسئوس باشد؛ فیلم، مقیاس تصویری و توانایی نولان در خلق جهانهای عظیم را به نمایش میگذارد.
اما شاید بزرگترین پارادوکس فیلم همین باشد: اثری درباره مردی که پس از سالها سفر به دنبال خانه و هویت خود میگردد، گاهی بیش از حد در عظمت جهان بیرونی غرق میشود و از نزدیک شدن به جهان درونی او فاصله میگیرد.
پس از تماشای فیلم، این پرسش برایم باقی ماند: اگر نولان در کنار شیفتگیاش به مقیاس، تکنیک و شکوه بصری «اودیسه» و تجربه خیرهکننده نمایش آن در آیمکس، توجه بیشتری به جذابیتهای روایی، احساسات انسانی و ظرافتهای دراماتیک اختصاص میداد، آیا میتوانست ادعا کند که شاهکاری کاملتر خلق کرده است؟