درباره «زن و بچه»/ زنی در میانه خشم و خروش و بخشش
سینماسینما، شادی حاجی مشهدی
اگر «ابد و یک روز» را ملموسترین و طبیعیترین بازنمایی روستایی از یک تراژدی خانوادگی بدان دارد. همین چندلایگی باعث میشود رابطهٔ او با مهناز از یک رابطهٔ سادهٔ مادر و فرزندی فراتر برود و به بخشی از بحران مرکزی فیلم تبدیل شود. در واقع بازی محبی کمک میکند تا این رابطه نه به شکل کلیشهای، بلکه بهعنوان یک پیوند پرتنش و زنده دیده شود؛ پیوندی که هم ریشه در عشق دارد و هم در سوءتفاهم و فشارهای بیرونی.
شاید بهیادماندنیترین سکانس فیلم، آن چند دقیقهای باشد که مهناز در سوگ و فقدان علیار، عاقبت طفل کوچک خواهرش را در آغوش میکشد و با سوز و گدازی مادرانه، نام فرزندش را دوباره به زبان میآورد.