برچسب سینمای ایران

عسگرپور در این کارزار سخت که می‌رفت تا به یک بحران ملی بدل شود، توانست مخالفان مدیریتش را نیز همراه سازد و تقریباً همه طیف‌های سینمایی ـ به استثنای گروه کوچکی که قصد راه‌اندازی خانه سینمای دیگری داشتند ـ در اقدامی بی‌سابقه در تاریخ سینما، مقابل خانه سینما حضور یافتند و اجازه تغییر وضعیت این نهاد را ندادند تا اکنون انتخابات خانه سینما، در ساختمان سمنان برگزار شود.

یک تهیه کننده فیلم که اثرش ظرفیت فروش 20 میلیارد تومانی در صورت اکران در فصل خوب را دارد، می‌تواند نوبت اکران یک فیلم ضعیف که نوبت اکران خوبی را در اختیار دارد با 300 میلیون تومان (معادل حدود یک میلیارد فروش در گیشه) خریداری کند و هم به بازگشت سرمایه آن فیلم که شانسی در گیشه نداشته، کمک کند و هم زمینه فروش انفجاری فیلم پرفروش فراهم شود.

هم‌اکنون نه تنها چشم‌انداز روشنی برای سینمای هنری و تجربی وجود ندارد بلکه شرایط ناامیدکننده و بحرانی است، خاطرنشان کرد: دوام آوردن فیلمسازان مستقل تا به الان بدین معناست که آن‌ها فقط نفس می‌کشند و در زمینه تولید هم باید بدون تعارف بگویم که تولید‌های درست و حسابی در طول سال شاید به اندازه انگشت‌های یک دست هم نرسد... مدت‌هاست که یک سری افراد ثابت مدیریت فرهنگ و سینمای کشور را برعهده دارند. پس چه زمانی قرار است مدیران تغییر کنند و مدیران جدید با فکر‌ها و ایده‌های نو جای آن‌ها را بگیرند تا اگر قرار باشد حمایتی هم از فیلمسازان صورت بگیرد به همه فرصت برابر داده شود.

عسگرپور توضیح داد: انتخاب فیلم‌های جشنواره و کارهای دیگر در قالب دبیرخانه دائمی انجام می‌شود. چون انتخاب فیلم از کشورهای مختلف پارامتر یک‌مجهولی نیست، همه جشنواره‌ها در طول سال، جریان کلی رویدادها و جشنواره‌های دیگر را رصد می‌کنند. از حدود دو سال و اندی پیش به این طرف، همکاران ما در ستاد جشنواره کار انتخاب فیلم را انجام می‌دادند. برخی از فیلم‌هایی که برای سال گذشته انتخاب شده بودند، عملاً دیگر غیرقابل استفاده بودند. چون یا اکران شده بودند یا در جشنواره‌های دیگر حضور پیدا کردند، به همین دلیل سیکل دیگری را پیگیری کردیم و در قالب آن بیش از هزار فیلم رصد شد.

با در نظر گرفتن این نکته که بودجه متوسط تولید یک فیلم سینمایی به 5 میلیارد تومان رسیده، این فیلم حدود 500 میلیارد تومان یا نیم تریلیون تومان هزینه در بر داشته است؛ هزینه‌ای که قاعدتاً از گیشه سینمای ایران بازنمی‌گرد، کما اینکه در سال‌های رونق سینما بخش اعظم فیلم‌های سینمایی با درآمد حداقلی از پرده پایین کشیده می‌شوند و چیزی جز زیان روی دست سازندگان‌شان باقی نمی‌گذارند. با این اوصاف این پرسش مطرح می‌شود که چه اشخاص، گروه‌ها یا مجموعه‌هایی با چه نگاهی چنین سرمایه گذاری کلان ظاهراً زیاندهی را در سینمای ایران انجام می‌دهند و این پول‌ها از کجا وارد سینمای ایران می‌شود؟!

طلسم تجمیع نمایش حماسه و جذب مخاطب که قدمتش به چهل سال رسیده و از سال ۱۳۶۰ که فیلم عقاب‌ها با ۸.۶ میلیون تماشاگر، در این زمینه موفق بود، هیچ فیلمی نتوانسته به چنین موفقیت توامانی دست یابد.

لیلا حاتمی تاکید کرد: وجود فیلم هایی درباره مشکلات جامعه و این قبیل چیزها خوب است، اما چیزی که به ویژه برای آن ارزش قایل هستم، هنر سینمای ایران است. آنچه در سطح بین‌المللی نشان داده می شود، معمولا بهترین چیزهای یک کشور نیست، مثل ظروف توریستی است، لزوما بهترین نیستند، بلکه معروف هستند.