برچسب زاینده رود

تابستانی سخت تر در انتظار اصفهان. خشکسالی که دیگر از یک هشدار زیست محیطی پا را فراتر گذاشته و به یک تهدید جدی برای زاینده رود تبدیل شده است. سه دهه است که این رود، آب را به شکل جدی به خود ندیده و خشکسالی آبروی زاینده رود را برده است.

خیابان ها دیگر امن نیستند، قاتلان سر به فلک کشیده که روزگاری سایه بالای سر مردم بودند، حالا به آلت قتاله تبدیل شده اند، درختانی که از خشکی آفت زده می شوند و از درون خالی. این سایه گستران این روزها با وزش بادهای بهاری ممکن است هر آن سر خم کنند و به جان و مال مردم دستبرد بزنند.

عصر اصفهان نیوز/یادداشت/ نویسنده: نادر مجیدی آهی

اخیرا یکی از نمایندگان مجلس با هراس افکنی برای مردم، و فرافکنی مسولیت ها، گفته است: اصفهان فقط ۴۵ روز دیگر آب دارد و این تقصیر سوء مدیریت آبی در گذشته است! هرچند خود ایشان دستکم به اندازه حضور دو دوره در قوه مقننه، در این سوء سابقه مدیریت منابع آبی سهم دارند!

بستر رود در غروب، مثل تنِ ترک ‌خورده‌ای ا‌ست که خاطره آب را در خود پنهان کرده، لاک ‌پشت‌ها بر ترک ‌های زاینده رود برجا مانده ‌اند؛ پوست ترک‌ خورده‌ شان میان نمک و خاک پیچیده و چشم‌هایشان دیگر در هیچ سویی باز نمی‌شود. لاک ‌پشت‌ها، نخستین شهیدان بی‌آبی، گور خود را در ذهن ما کنده اند و رود نفس ندارد. بادی که از پهنه‌ خشک بستر برمی‌ خیزد، بوی خاک سوخته را تا خیابان آمادگاه می ‌برد و اینجا در آخرین روزهای مهر، آسمان اصفهان هنوز بی ‌مِهر است.

پرندگان مهاجر، میهمانان چندین هزارساله فلات مرکزی ایران هستند که سالیان سال است از مناطق سردسیر شمالی بار سفر بسته و برای گذران زمستان، به مقصد دیرینه خود یعنی رودخانه زاینده‌رود و تالاب گاوخونی می‌آیند. اگرچه حالا چند سالی است که خشکی رودخانه زاینده‌رود، مقصد این پرندگان را تغییر داده و باعث کاهش شدید مهاجرت گونه‌های مختلف به این دیار شده است.

در دومین ماه پاییز، اصفهان در لبه خطر بی‌آبی قرار گرفته است؛ خطری که از همان روزهای هشدار رسمی استاندار در دهم مهر آغاز شد. او همان شب در گفت ‌وگوی تلویزیونی برنامه بر مدار توسعه اعلام کرد:«احتمالاً از بهمن به بعد آبی برای خوردن نداریم.» جمله ‌ای که شوک تازه‌ ای به افکار عمومی وارد کرد؛ این جمله نه پیش‌بینی بدبینانه بلکه ترجمان واقعیت آماری بحرانی است که سال‌ ها در لایه‌های مدیریتی نادیده گرفته شده. چرا که پس از گذشت بیش از یک ماه، تصمیم‌ها همچنان «چکه» می‌کنند و مدیران میان وعده و هشدار معلق مانده ‌اند.

نقل می‌کنند روزی شخصی به دلیل درد شدید دندان سراغ پزشک رفت و پزشک به جای درمان موثر، به او توصیه کرد که بهداشت را رعایت کند و تغذیه سالم داشته باشد. بیمار گفت ای بزرگوار من هم اکنون نیاز به مداوا دارم تغذیه سالم پاسخ درد امروز من نیست. حال، این مثال حکایت اصفهان و معضل آب آنست.جالب اینجاست که در مورد تغذیه سالم و رعایت بهداشت هم اگر مقصری باشد، پیکان اتهام به سمت متولیان و تصمیم گیران این حوزه است نه مردم( بیمار) .