مرجع خبر، آموزش، فناوری، سرگرمی و دانستنیهای روز
مرجع خبر، آموزش، فناوری، سرگرمی و دانستنیهای روز
شفقنا- دکتر پویا جبلعاملی کارشناس اقتصاد در روزنامه دنیای اقتصاد نوشت: امینالضرب بینشی عمیق داشت، وقتی بیان کرد اسباب ترقی فرنگستان وجود «بانک» است. متاسفانه ما در پنجاه سال گذشته از داشتن یک بانک واقعی محروم بودهایم. وظیفه بانک، تبدیل سپردههای کوچک و موقت به وامهای بهینه بزرگتر و بلندمدت است. «بانکداری غیرمتعارف» ما ابدا به این وظیفه نزدیک هم نشده و بعد از یک قرن و نیم هنوز آرزوی دغدغهمندان مملکت برای داشتن بانک، بیجواب مانده است.
شفقنا- دکتر عباس ملکی استاد سیاستگذاری انرژی، دانشگاه صنعتیشریف و علی فریادرس کارشناس ارشد اقتصاد انرژی در یادداشتی مشترک در روزنامه دنیای اقتصاد نوشتند: در گوشهای از مجموعه مقالات و گفتار مرحوم محمدعلی اسلامی ندوشن به نام «برگریزان» آمدهاست: «اینکه ایرانی توانسته است تا امروز بر سر پا بماند و تاریخ مستمر خود را لنگان لنگان به جلو بکشاند، خود داستانی دارد که باید رمزهایش را جای دیگر به دقت شکافت. واقع امر آن است که همه حوادث کم و بیش سختی که بر او گذشته، تاریخ او را منقطع نکرده تا نزدیک به اضمحلال رسیده، ولی بریده نشده است. در مجموع میتوان گفت که ملت ایران شبیه به آن بوتههای صحرایی چون قیچ و گز بوده است که زندگی در شداید را میآموزند و ریشه خود را محکم میکنند و با کمآبی و سموم و داغی و سردی خو میگیرند و چون بادهای تند بوزد یا شنهای انبوه روی آورد، سر خود را خم میکنند و از نو پس از رفع خطر، برمیافرازند و عادت کردهاند که ذخیرهای حیاتی در خود داشته باشند که در خشکسالی و عُسرت آن را بهکار گیرند.»یک سال گذشته ایران مثل تمام تاریخ او، آنچنانکه مرحوم اسلامی ندوشن از آن سخن رانده آنقدر پر حادثه بوده که هضم آن هنوز برای بسیاری دشوار است. مسائل گوناگون سیاسی، امنیتی، اقتصادی و اجتماعی به شدت در هم تنیده شدهاند و آیندهای مبهم را در پیش روی ما قرار داده است. با این حال، ایران هنوز زنده است.با علم به تمام پیچیدگیهای وضعیت موجود، در این نوشتار سخن از تغییر نگاهی در سطح استراتژیک میکنیم که شاید در برخی زمینهها منجر به دستاوردهایی شود؛ اما چگونگی پیادهسازی آن حتما نیازمند مشارکت متخصصان، پژوهشگران و اندیشمندان از حوزههای تخصصی گوناگون است.
شفقنا-دکتر تیمور رحمانی استاد دانشگاه در روزنامه دنیای اقتصاد نوشت: ۱. سال پر از درد و رنج ۱۴۰۴ به عنوان سالی متفاوت در تاریخ کشورمان در آینده همواره مورد اشاره قرار خواهد گرفت و رخدادهای آن از جهاتی متعدد نوعی نقطه عطف است. برای حوزه تخصصی ما در اقتصاد کلان آنچه سال ۱۴۰۴ را خیلی متفاوت میکند، قرار گرفتن در وضعیت تورمی بسیار متفاوت از گذشته است و نگرانی از وقوع تورمهایی است که تاکنون مشابه آن را تجربه نکردهایم.
شفقنا- دکتر حسین توکلیان استاد دانشگاه در روزنامه دنیای اقتصاد نوشت: تورم ایران پدیده تازهای نیست. دهههاست که اقتصاد ایران با کسریهای مکرر بودجه، ناترازی شبکه بانکی، رشد بالای متغیرهای پولی، بیثباتی بازار ارز و شوکهای متعدد داخلی و خارجی دستوپنجه نرم میکند. با این حال، آنچه در ماههای اخیر مشاهده شده صرفا ادامه همان تورم مزمن با سرعت اندکی بیشتر نیست. اقتصاد وارد محدودهای شده که در آن خود رفتار قیمتگذاری تغییر کرده، افزایش قیمتها فراگیرتر شده و یک شوک مشابه میتواند اثری بسیار بزرگتر از گذشته بر تورم بگذارد.
شفقنا-دکتر حسن قلی پور فریدونی دانشیار اقتصاد املاک، دانشگاه سیدنی غربی در روزنامه دنیای اقتصاد نوشت: وقتی از عوامل افزایش قیمت مسکن سخن میگوییم، معمولا فهرستی آشنا از تورم تا نرخ بهره، هزینه ساخت، قیمت زمین، کمبود عرضه و رشد نقدینگی پیش روی ما قرار میگیرد. اما عاملِ پولشویی کمتر دیده شده است. این عامل نیز میتواند در شکلگیری قیمتها نقش داشته باشد؛ عاملی که نه در آمارهای معمول بازار مسکن بهسادگی دیده میشود و نه لزوما در مدلهای متعارف سیاستگذاری مسکن جایگاه روشنی دارد.
شفقنا- دکتر محمدمهدی بهکیش اقتصاددان در روزنامه دنیای اقتصاد نوشت: امید آن است که در آیندهای نه چندان دور جنگ تمام شود و تحریمها رفع شوند. در آن زمان متخصصان اقتصاد و اداره جامعه با یکی از مهمترین پرسشهای اقتصاد ایران مواجه میشوند که کدام الگوی توسعه با شرایط تاریخی-فرهنگی ایران سازگارتر است و میتواند با توجه به خلق و خوی ایرانیان، آینده بهتری برای مردم این سرزمین به وجود آورد.
شفقنا- بهروز هادیزنوز اقتصاددان در روزنامه دنیای اقتصاد نوشت: تحریمهای طولانیمدت علیه ایران دیگر صرفا یک محدودیت تجاری یا مالی نیستند؛ این تحریمها به عاملی ساختاری در شکلدهی به اقتصاد ایران تبدیل شدهاند. مرور دادهها و یادداشتهای گردآوریشده، همراه با تحلیل اقتصاد سیاسی نویسنده این متن، نشان میدهد که اثر تخریبی تحریمها تنها از فشار خارجی ناشی نمیشود، بلکه حاصل همزمانی آن با ضعفهای نهادی، تعدد مراکز تصمیمگیری، کسری بودجه مزمن، ناکارآمدی سیاست خارجی و فرسایش سرمایه اجتماعی است. از همین رو اقتصاد ایران در چهار دهه گذشته، بهویژه پس از تشدید تحریمهای نفتی، بانکی و حملونقل، از یک اقتصاد متکی بر صادرات رسمی نفت و دسترسی نسبی به بازارهای جهانی به اقتصادی با سازوکارهای غیررسمی، پرهزینه و کمبازده تغییر مسیر داده است.
روزنامه دنیای اقتصاد نوشت: ایران در دهههایهای اخیر، در عرصه سیاست به سمت نوعی شبهتکجناحی و حزبی بودن حرکت کرده و دخالتهای گسترده دولت به پشتوانه درآمدهای نفتی به این نهاد امکان فعالیت گسترده داده است؛ به این صورت که در سازوکارهای نهانی این شبهحزب است که بسیاری از امور سیاسی، اقتصادی و حتی فرهنگی تنظیم میشود.