برچسب رضا شاه پهلوی

از مسجد‌سوزی تا بیانیه‌ای مضحک؛ این حرف‌ها به خاندان پهلوی نمی‌آید!

بیانیه‌ای که رضا ربع پهلوی برای «شیعیان مؤمن» منتشر کرده، به‌جای بازتاب صداقت، نشانی از تزویر دارد. خاندان پهلوی نه با دین آشتی کردند، نه با مردم مؤمن؛ از مسجد‌سوزی تا بی‌احترامی به مقدسات، کارنامه‌شان روشن است. پس بی‌راه نیست اگر بگوییم: این حرف‌ها به خاندان پهلوی نمی‌آید.

استبداد مطلقه رضاخانی در عرض چند ساعت فرو ریخت

محمد ترکمان گفت: انگلیسی‌ها و روسیه تزاری نتوانستند تمام  ایران را به تصرف دربیاورند. بخش‌هایی از ایران را تصرف کردند و آن بخش‌ها هم شب‌ها در اختیار خود مردم بود؛ به دلیل اینکه رجال حضور داشتند. رضاخان در طول ۲۰ سال استبداد مطلقه‌اش، بزرگ‌ترین خیانتش این بود که رجال ایران را نابود کرد. سوم شهریور، در عرض چند ساعت، کشور در دست قوای خارجی قرار گرفت.

همسر احمدشاه به پنجره روزنامه چسبانده بود که چشمش به مجسمه رضاشاه نیفتد

از ایشان سوال کردم: «آیا هنوز از رضاخان نفرت دارید؟» خانم در جواب گفت: «چگونه می‌توانم نفرت نداشته باشم! روزی که به دستور رضاخان قرار شد من به فرانسه بروم و به احمدشاه ملحق شوم و به حالت تبعید در پاریس زندگی کنم… سرم را به آسمان بلند کردم و گفتم رضاخان! امیدوارم روزی را ببینم که سرت زنده و تنت مرده باشد…»

کیش و مات…

حامد ایرانشاهی نوشت:‌ رضاشاه با وجود فراهم بودن زیرساخت‌های مناسب جهت مقابله با نیروهای روس و انگلیس، در مقابل آن‌ها در همان دقایق نخست، قالب تهی کرد و به فرمان آن‌ها بی‌فوت وقت عازم تبعیدگاه‌اش شد. که اگر در این دو حوزه به گونۀ دیگری عمل می‌کرد، یقیناً سرنوشت ایران و ایرانی نیز به گونۀ دیگری رقم می‌خورد.

پژوهش هدایت‌الله بهبودی درباره فراز و فرود پهلوی اول

هدایت‌الله بهبودی با دو اثر «رضا شاه؛ بام تا شام ـ وارسی چهار دولت نخست رضا شاهی(۱۳۰۶-۱۳۰۴)» ادامه پژوهش درباره زندگی رضاشاه و جلد چهارم «رضاخان تا رضاشاه؛ از بخت جمهوری‌خواهی تا تخت شاهنشاهی» و «کمان» در هفتمین نمایشگاه مجازی کتاب تهران حضور دارد.

راه‌حل‌هایی برایِ خروج از بن‌بست

علی‌اکبر داور در یکی از مقالاتش نوشت:‌«همان طور که توسل به عناب و بنفشه در گلودرد فرنگی، جز اتلافِ وقت و هلاکِ مریض هیچ نتیجه ندارد، امتحان و تجربه وزرایی که راه کار را بلد نیستند، اهمال و بی‌حالی آن‌ها از عهده انجام امور عادی هم برنمی‌آید، جز روزی دو سه مَن حرف و چند امضای کج‌وکوله قادر به هیچ نیستند، خطرناک و بلکه مهلک است.»