برچسب دونالد ترامپ

گزارش‌ها نشان می‌دهد مذاکرات پشت‌پرده ایران و آمریکا بر یک روند مرحله‌ای متمرکز شده و محور نخست آن بازگشایی تنگه هرمز است. تهران هم‌زمان با تکیه بر دیپلماسی فرسایشی و خرید زمان، تلاش می‌کند فشار اقتصادی و محاصره دریایی را کاهش دهد و پرونده‌های پیچیده‌تر مانند موضوع هسته‌ای را به مراحل بعدی موکول کند. در این میان، سفرهای عباس عراقچی و چرخش به‌سوی روسیه، نشان‌دهنده تلاش ایران برای بین‌المللی‌سازی بحران و افزایش قدرت مانور در برابر واشنگتن است.

نویسنده مقاله، تهاجم مشترک آمریکا و اسرائیل علیه ایران را مرحله‌ای خطرناک از جنگی چندلایه توصیف می‌کند که هم‌زمان با تلاش‌های دیپلماتیک برای کاهش تنش جریان دارد. در این روایت، ایران با بستن تنگه هرمز، فعال‌سازی شبکه‌های منطقه‌ای و استفاده از میانجی‌گری غیرمستقیم، تلاش می‌کند میدان جنگ را به اهرمی برای چانه‌زنی تبدیل کند. «دیپلماسی زعفران» به معنای ترکیب صلابت، انعطاف، ایجاد بن‌بست برای طرف مقابل و تبدیل بحران نظامی به فرصت مذاکره معرفی شده است.

این گزارش بر چرخش راهبردی واشنگتن در قبال تهران حکایت دارد؛ چرخشی که پرونده ایران را از مسیر دیپلماسی به اتاق عملیات، محاصره مالی و گزینه‌های نظامی منتقل کرده است. بحران تنگه هرمز، پرونده هسته‌ای و فشار اقتصادی در چارچوبی واحد دیده می‌شوند. هم‌زمان، دولت ترامپ نگران «درگیری منجمد» و هزینه‌های داخلی جنگ است؛ زیرا افکار عمومی آمریکا بیش از مداخله خارجی، بر اقتصاد، تورم و هزینه‌های زندگی تمرکز دارد.

ایران و آمریکا در بن‌بستی فرسایشی گرفتار شده‌اند؛ تهران تلاش می کند تنگه هرمز را به اهرم چانه‌زنی برای رفع محاصره و تعویق پرونده هسته‌ای تبدیل کند، در حالی‌که ترامپ به‌جای پیروزی سریع، به محاصره‌ای طولانی‌مدت روی آورده است. این مسیر، فشار اقتصادی بر ایران را افزایش می‌دهد، اما هزینه‌های انرژی و فشار سیاسی در آمریکا را نیز بالا می‌برد.

بن‌بست آمریکا و ایران بر سر تنگه هرمز اکنون به جنگ ظرفیت‌های نفتی رسیده است. واشنگتن امیدوار است محاصره دریایی، با پر کردن ذخایر نفت ایران، تهران را به کاهش تولید و عقب‌نشینی وادار کند. اما ایران با استفاده از نفتکش‌های قدیمی، مخازن خشکی و تجربه دوره‌های تحریم، تلاش می کند فشار را مدیریت کند. هم‌زمان، متحدان آمریکا در خلیج فارس نیز با توقف گسترده تولید و خطر آسیب بلندمدت به میادین نفتی روبه‌رو شده‌اند.

دونالد ترامپ هم‌زمان با بررسی طرح‌های تازه برای حملات «کوتاه و قدرتمند» علیه ایران، تلاش می‌کند بحران هرمز را به اهرمی برای فشار نظامی، اقتصادی و دیپلماتیک تبدیل کند. واشنگتن با ایجاد «ائتلاف آزادی کشتیرانی» تلاش می کند محاصره دریایی را به مطالبه‌ای بین‌المللی تبدیل سازد. با این حال، تحلیلگران معتقدند فشار نفتی آمریکا لزوماً ایران را به نقطه تسلیم نمی‌رساند؛ زیرا تهران ظرفیت‌هایی برای مدیریت کاهش صادرات و تحمل فشار اقتصادی دارد.

اعلام پایان جنگ با ایران از سوی ترامپ بیش از آنکه نشانه صلح باشد، مانوری حقوقی برای عبور از فشارهای کنگره و آغاز مرحله‌ای تازه از فشار اقتصادی ارزیابی می‌شود. واشنگتن با تبدیل وضعیت جنگی به بازدارندگی، می‌کوشد بدون محدودیت قانونی، تهران را زیر محاصره و فرسایش اقتصادی به امتیازدهی وادار کند. هم‌زمان، هزینه واقعی جنگ برای آمریکا تا حدود ۵۰ میلیارد دلار برآورد شده و پیامدهای آن به اقتصاد و خانواده‌های آمریکایی نیز سرایت کرده است.

آمریکا پس از رد پیشنهاد ایران برای بازگشایی تنگه هرمز در برابر لغو محاصره، میان سه گزینه دشوار گرفتار شده است: حمله محدود، ادامه محاصره یا پذیرش توافقی ناقص. واشنگتن تصور می‌کند فشار نظامی و اقتصادی تهران را وادار به عقب‌نشینی می‌کند، اما ایران با تکیه بر تجربه تحریم‌ها، توان بستن گلوگاه‌های انرژی و روایت بقای خود پس از جنگ، همچنان مقاومت می‌کند.