برچسب دونالد ترامپ

از منطق برنده و بازنده تا شکست‌های راهبردی آمریکا

این مقاله با تکیه بر مفهوم «قدرت نرم» جوزف نای، سیاست خارجی دولت ترامپ را نمونه‌ای آشکار از اتکای افراطی به قدرت سخت می‌داند؛ رویکردی که با تهدید، فشار اقتصادی، نیروی نظامی و تحقیر دیپلماتیک پیش می‌رود و هم‌زمان نهادهای سازنده جذابیت جهانی آمریکا، از کمک‌های خارجی تا دیپلماسی، رسانه و دانشگاه‌ها را تضعیف می‌کند. نویسنده استدلال می‌کند این ذهنیت برنده/بازنده، آمریکا را از نفوذ پایدار دور کرده و خطاهای راهبردی گذشته را تکرار می‌کند.

چرا ترامپ همچنان از «پایان نزدیک جنگ با ایران» می‌گوید؟

سی ان ان در گزارشی نوشت: ترامپ در ماه‌های اخیر بارها گفته است که رهبران ایران خواهان توافق هستند. او چهارشنبه در کاخ سفید گفت: «آن‌ها می‌خواهند توافق کنند. ما در ۲۴ ساعت گذشته مذاکرات بسیار خوبی داشته‌ایم و بسیار محتمل است که به توافق برسیم.» با وجود این ادعاها، هنوز توافق مشخصی حاصل نشده است.

جنگ ایران و پایان عصر برتری آمریکا

نویسنده، جنگ ایران را نشانه‌ای از فرسایش راهبرد دیرپای برتری‌طلبی آمریکا می‌داند؛ راهبردی که بر سلطه نظامی، تشدید تنش و تحمیل اراده واشنگتن بنا شده بود. ایران با تکیه بر جغرافیا، عمق راهبردی، توان موشکی و پهپادی و تاکتیک‌های نامتقارن، محدودیت‌های قدرت آمریکا را آشکار کرد. نتیجه این روند، نه پیروزی قاطع آمریکا و نه توافقی تاریخی، بلکه شکل‌گیری نظمی شکننده‌تر، چندقطبی‌تر و مبتنی بر محدودیت و موازنه است.

کارشناس آمریکایی: محاصره دریایی آسیبی به زیرساخت‌ نفت ایران نمی‌زند

یک کارشناس آمریکایی با اشاره به تلاش واشنگتن برای آسیب زدن به زیرساخت های نفتی ایران از طریق جلوگیری از صادرات نفت گفت: محاصره واشنگتن آسیب زیادی به زیرساخت‌های نفتی ایران وارد نخواهد کرد.

چرا «امارات» به هدف اصلی حملات تبدیل شد؟

در مواجهه با ایران، دونالد ترامپ با بن‌بست راهبردی روبه‌رو شده است؛ جنگ پرهزینه‌تر شده و صلح نیز به معنای عقب‌نشینی از اهداف اولیه است. طرح «تغییر نظام» شکست خورده و به انسجام بیشتر ایران انجامیده است. هم‌زمان، حملات ایران امنیت و اقتصاد خلیج فارس، به‌ویژه امارات را متزلزل کرده است. تنش میان ابوظبی و ریاض نیز با خروج امارات از اوپک تشدید شده و معادلات منطقه‌ای را پیچیده‌تر کرده است.

بازی در زمین دشمن، ممنوع

دشمنی آمریکا و رژیم صهیونی علیه نظام مردم‌سالار «جمهوری اسلامی ایران» تازگی ندارد و تا به امروز استمرار دارد و جنگ سخت و نرمی نیست که سران کاخ سفید در آن ایفای نقش نکرده باشند.