برچسب دریا قدرتی پور

صبحِ اردستان آرام و روشن آغاز می‌شود؛ نوری که از لبه بام‌های کاهگلی بالا می‌آید و کوچه ‌ها هنوز خنکی شب را در خود دارند. مسیرمان به‌ سمت یکی از شگفت‌انگیزترین معماری‌های اردستان می‌رود؛ بنایی که لایه‌های تاریخی‌اش مثل ورق‌های یک کتاب قدیمی یکی ‌یکی نمایان می‌شود. قنات دوطبقه «مون»؛ جایی که سکوت زمین، هزاران ساله است و زمان در تاریکی خاک جریان دارد.

اصفهان را همه می‌شناسیم؛ یا دست کم فکر می‌کنیم می‌شناسیمش؛ چند تصویر ثابت، چند مسیر تکراری، چند روایت همیشگی. اما شهر، فقط همین‌ها نیست. گردشگری اصفهان سال‌ها است در یک دایره مشخص می ‌چرخد؛ مقصدها معلوم‌اند، عکس‌ها شبیه هم‌اند و مسیرها امن و آشنا است؛ در حالی که پشت این تصویرِ شناخته ‌شده از این شهر تاریخی، بخش‌هایی مانده که کمتر دیده شده و کمتر درباره‌ شان حرف زده‌ایم؛ جاهایی در اصفهان هست که نه در نقشه‌های رایج دیده می‌شوند و نه در روایت‌هایی که به نسل جدید رسیده‌اند. مکان هایی که مثل جعبه‌های مهر و موم شده، سال‌ها است گشوده نشده‌اند.

هر روز که از کوچه‌های سنبلستان می‌گذری، ترک‌های جدیدی روی کاشی‌ها و دیوارهای قصر جمیلان می‌بینی؛ گویی این بنای تاریخی در این نقطه شهر، با سرعتی غیرقابل تصور، در حال فروپاشی است. سرنوشتی که برای سال‌ها توسط یک «وقف بی‌متولی» رقم خورده و امروز، نتیجه‌اش را آشکارا فریاد می‌زند. قصر جمیلان، بنایی با قدمت ساسانی تا قاجاری، سندی است بر حکایت تلخِ مدیریت ما در برابر میراث ملی.