برچسب دانشجو

در حقوق بین‌الملل بشردوستانه، دانشگاه‌ها و مراکز علمی به‌عنوان اشیای غیرنظامی تحت حمایت کامل قرار دارند و هرگونه حمله به آن‌ها در غیاب ضرورت نظامی اثبات‌شده، نقض صریح اصل تفکیک و مصداق بالقوه «جنایت جنگی» محسوب می‌شود. با این حال، در چارچوب تحلیل حقوقی مخاصمات مسلحانه، هدف قرار گرفتن زیرساخت‌های علمی نه‌تنها تخریب فیزیکی، بلکه تضعیف بنیادهای توسعه انسانی و نقض تعهدات الزام‌آور مندرج در کنوانسیون‌های ژنو ۱۹۴۹ تلقی می‌گردد.

محمد شفیعی‌فر با تأکید بر نتایج تحولات اخیر می‌گوید: مهم‌ترین دستاورد، تثبیت ایران و ناکامی سناریوهای تجزیه و فروپاشی بود؛ دستاوردی که با انسجام اجتماعی و استحکام ساختارهای قانونی به‌دست آمد.

محمدهادی ذاکرحسین با انتقاد از روندهای اخیر می‌گوید: آنچه بیش از هر چیز در این تحولات آسیب دیده، اصول بنیادین حقوق بین‌الملل و نظم مبتنی بر چندجانبه‌گرایی است.

حسین تقدس با تأکید بر ضرورت ایجاد بازدارندگی می‌گوید: اگر قدرت بازدارنده به‌طور جدی تقویت نشود، احتمال تکرار بحران‌ها در بازه‌های زمانی مختلف وجود دارد.

عضو هیئت علمی دانشگاه تهران با تأکید بر ریشه‌های تاریخی تاب‌آوری در ایران می‌گوید: آنچه معادلات تهاجم را برهم زده، نه صرفاً توان نظامی، بلکه قدرت یک جامعه پویا و بازساز است که در محاسبات آمریکا و اسرائیل نادیده گرفته شد.

سید علی علم‌الهدی با تأکید بر ابعاد راهبردی تقابل می‌گوید: هرگونه توافق موقت بدون ایجاد بازدارندگی مؤثر، می‌تواند صرفاً به طرف مقابل فرصت بازسازی و تکرار فشارها را بدهد.

آیا نظام تصمیم‌گیری آموزشی، از آزمون و خطاهای پرهزینه عبور خواهد کرد یا همچنان در مدار تغییرات ناپایدار باقی می‌ماند؟