برچسب حوزه هنری

در آغاز گفت‌و‌گو، وقتی از «اشتغال‌زا بودن» تئاتر پرسیده می‌شود، پاسخ با مکثی تلخ همراه است؛ گویی خود واژه‌ی «اشتغال» در نسبت با تئاتر معنای روشنی ندارد. در جهان امروز، شغل یعنی امنیت نسبی؛ یعنی درآمدی مشخص، آینده‌ای قابل پیش‌بینی و حداقلی از ثبات. اما برای بخش بزرگی از فعالان تئاتر در ایران، هیچ‌یک از این مؤلفه‌ها وجود ندارد. بازیگر، کارگردان یا طراح صحنه، اغلب نمی‌داند پروژه‌ی بعدی چه زمانی آغاز می‌شود، آیا اجرایی خواهد داشت یا نه، و اگر هم داشته باشد، آیا هزینه‌های اولیه بازخواهد گشت یا خیر. به همین دلیل، بسیاری از کسانی که در این عرصه فعالیت می‌کنند، ناچارند شغل اصلی خود را بیرون از تئاتر تعریف کنند؛ کارمند، معلم، فروشنده، مترجم یا صاحب کسب‌وکاری کوچک باشند و در کنار آن، بخشی از جان و زمان خود را وقف صحنه کنند.