برچسب جنگ

از یک‌سو افزایش قیمت نفت می‌تواند درآمدزا باشد، اما از سوی دیگر، ناامنی در مسیر صادرات و محدودیت‌های عملیاتی، می‌تواند این فرصت را به تهدید تبدیل کند.تنگه هرمز نه‌فقط یک مسیر جغرافیایی، بلکه یک «اهرم اقتصادی-سیاسی» است؛ اهرمی که فعال شدن آن، کل اقتصاد جهانی را وارد فاز بی‌ثباتی می‌کند. تجربه تاریخی نیز نشان می‌دهد که هرگاه چنین گلوگاه‌هایی دچار اختلال شده‌اند، پیامد آن چیزی فراتر از افزایش قیمت نفت بوده است: تورم، رکود، بازآرایی قدرت اقتصادی و در نهایت، تغییر در نظم جهانی

بخش دیگری از جامعه از جمله نخبگان و سیاسیون جامعه معتقدند نباید میز دیپلماسی را ترک کرد و باید از فرصت فعلی استفاده کرد تا افکار عمومی متوجه شوند ایران خواهان ادامه جنگ نیست و می خواهد از رهگذر مذاکره، مشکلات جنگ را پایان دهد. فضای جامعه نیز متاثر از این ۲ دیدگاه است. اما همزمان با امادگی ایران برای مقابله با تجاوزگران، طبیعتا دستگاه دیپلماسی نیز به دنبال مذاکره است. اما مذاکره باید مبتنی بر شرایط ۱۰ گانه ایران و حق ایران مبنی بر داشتن حق غنی سازی، دریافت غرامت و تعهد آمریکا به لغو تحریم ها است.

ترامپ برای قانع کردن فضای جهانی و فضای آمریکا علیه ایران، روی برنامه هسته ای متمرکز شده و این در حالیست که ایران می گوید این برنامه، غیرقابل مذاکره است. در تیمی هم که به پاکستان رفته بودند، حتی یک کارشناس هسته ای حضور نداشت. مورد دیگر این است که آمریکا و اسرائیل تلاش کردند ایران را با ترفندهای مختلف از تهدید منطقه ای به تهدید بین المللی تبدیل کنند. آمریکا و اسرائیل، قدرت ایران در کنترل تنگه هرمز را در سطح جهان به عنوان تهدید جهانی جا انداخته اند

سناریوی غالب همان چیزی است که در ادبیات امنیتی به آن «تنش مدیریت‌شده با ریسک انفجار» گفته می‌شود. درواقع همه در حال راه رفتن روی لبه تیغ هستند.دیپلماسی فعلی بیش از آنکه معطوف به حل بحران باشد، در خدمت خرید زمان قرار دارد.هیچ‌کس عجله‌ای برای توافق ندارد و همه می‌خواهند موقعیت بهتری سر میز داشته باشند.

آمریکایی ها در تلاش بودند از این توافق، دستاوردهایی کسب کنند ولی آتش بس این دستاورد راهبردی را ایجاد نمی کند. توافق نیز به دلیل این که خطوط قرمز طرفین اصطکاک‌هایی جدی دارد، بسیار مشکل شده است. ادامه جنگ نیز دستاورد راهبردی برای آمریکا نخواهد داشت. در همین نقطه است که ترامپ، با محاسباتی که انجام داد، به این نتیجه رسید که ورود مجدد به جنگ می تواند دستاوردهای مدنظر وی را از بین ببرد.

زمانی که دیپلماسی به‌طور کامل فروبپاشد، احتمال توسل به گزینه نظامی افزایش پیدا می کند. در شرایط فعلی، اگرچه مذاکرات به نتیجه مشخصی نرسیده، اما مسیر گفت‌وگو به‌طور کامل مسدود نشده است. همین دیپلماسی نیمه‌فعال به‌نوعی نقش سوپاپ اطمینان را ایفا می‌کند و مانع از حرکت سریع به سمت درگیری می‌شود.