مرجع خبر، آموزش، فناوری، سرگرمی و دانستنیهای روز
مرجع خبر، آموزش، فناوری، سرگرمی و دانستنیهای روز
سیدرضا صالحیامیری، وزیر میراثفرهنگی، گردشگری و صنایعدستی ایران، روز یکشنبه ۱۹ آبان در بیستوششمین مجمع عمومی سازمان جهانی گردشگری در ریاض، پیشنهاد ایجاد یک شبکه نوآوری گردشگری جهانی مبتنی بر هوش مصنوعی را ارائه داد.
به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین از قزوین؛ در راستای ارتقای کیفیت پروژههای عمرانی و بهرهگیری از توان علمی و اجرایی بخشهای تخصصی؛ تفاهمنامه همکاری دوجانبه جهت ارائه خدمات فنی، پژوهشی و آزمایشگاهی میان شرکت شهرکهای صنعتی استان قزوین و شرکت «ساختآزما» منعقد شد.
گروه اندیشه: دکتر محمدرضا اسلامی استاد دانشگاه در کانال تلگرامی خویش، گزارشی منتشر کرده از یک برنامه در هتل لاله تهران که محور آن «توسعه مهارت» در نوجوانان نسل Z ذکر شده است. از نظر اسلامی «اینکه بچهها از این سن به فکر کسب «مهارت» باشند و از همین سن به فکر این باشند که آیا میتوانم «در قالب کار گروهی» یک فعالیت اقتصادی در بازار ایران/منطقه داشته باشم؟» موضوعی جالب توجه بود» که از نظر اسلامی، چشم انداز سلیکون ولی تهران را در افق نمایان می کرد. این گزارش را در ادامه می خوانید:
گروه اندیشه:کمال اطهاری، پژوهشگر اقتصاد سیاسی، در گفت و گویی که روزنامه ایران (سهیلا یادگاری) با او انجام داده، در واکنش به طرح «شهر لجستیک هوشمند» هیئت دولت، آن را ادامهای بر ایدههای مغفولمانده در طرح جامع ۱۳۸۶ تهران و طرح توسعه شیراز (۱۳۹۸) میداند. به باور اطهاری، علت اصلی ناکامی این پروژهها، خطاهای بنیادی مفهومی و عدم درک درست از «شهر هوشمند» و «لجستیک» است؛ موضوعی که لجستیک را صرفاً معادل حملونقل و ترانزیت فیزیکی تلقی کرده و از نقش آن در پیوند کانونهای دانشبنیان با «زنجیره جهانی ارزش» غافل شده است. اطهاری با نقد انحراف منطقه ۲۲ تهران از «تکنوپولیس» به مراکز تجاری، تأکید دارد که شهر هوشمند مستلزم دو بالِ «مشارکت دموکراتیک شهروندان» و «شبکهسازی کارآمد ارتباطی-اقتصادی» است. اقتصاد وارداتمحور، اتکای مفرط به درآمدهای نفتی و شکاف عمیق ارزبری تهران در مقایسه با شهرهایی چون سئول، انگیزه گذار به اقتصاد دانشمحور را از بین برده است. در نتیجه، اولویتدادن به پروژههای زودبازده، تغییر رویههای مدیریتی و عدم شکلگیری زنجیره داخلی ارزش، نهتنها بستر رقابتپذیری جهانی را مسدود کرده، بلکه کشور را در مواجهه با شوکهای خارجی و تحریمها آسیبپذیرتر ساخته است. این گفت و گو را در ادامه می خوانید:
گروه اندیشه: دکتر مجتبی لشکربلوکی در یادداشتی که در کانال تلگرامی اش نوشته، دلایل امیدش به آینده ایران را ذکر کرده است. این یادداشت را در ادامه می خوانید:
گروه اندیشه: داود نجفی نویسنده و مترجم و پژوهشگر در سایت پویش فکری توسعه، با نگارش مطلبی در باره ریشه یابی رابطه میان اعتراضات سیاسی و فرایند گذار به دموکراسی، نگاه سادهانگارانه و خطیِ «اعتراض به مثابه موتور حتمی دموکراسی» را به چالش میکشد.او با تکیه بر آراء چارلز تیلی و نانسی برمئو، در مطلب خود تبیین میکند که کنش جمعی پدیدهای ذاتاً دموکراتیک یا ضددموکراتیک نیست، بلکه شکلی از بسیج سیاسی است که آثار آن کاملاً تابع ظرفیت نهادهای میانجی، رفتار نخبگان و زمینه تاریخی جوامع است. در یکسو، اعتراضات مردمی با افزایش هزینه اقتدارگرایی، تعمیق حقوق مدنی و تغییر موازنه قدرت، بسترساز حاکمیت مردم شدهاند. اما در روی دیگر سکه، برمئو نشان میدهد که چگونه اعتراضاتِ مدیریتنشده در غیاب احزاب و نهادهای مدنیِ قوی، با ایجاد بیثباتی، رادیکالیزهشدن فضای سیاسی و هراس از خشونت، ادراک شهروندان را نسبت به ناکارآمدی دموکراسی تغییر میدهند؛ وضعیتی که تمایل جامعه به «امنیت و نظم» را جایگزین «آزادی» کرده و جادهصافکنِ مداخلات نظامی یا ظهور اقتدارگرایی جدید میشود. در نهایت، متن تأکید میکند که مسئله اصلی، نه خودِ حضور در خیابان، بلکه نحوه تأثیر اعتراضات بر موازنه نیروها و توانایی ساختارهای نهادی در جذب و تبدیل مطالبات خیابانی به اصلاحات پایدار است. این مطلب را در ادامه می خوانید:
گروه اندیشه: دکتر مجتبی لشکربلوکی، با استناد به دادههای بینالمللی اندیشکده شورای آتلانتیک و شاخص دموکراسی اکونومیست، به ارزیابی جایگاه ایران در دو مؤلفه حیاتی «آزادی چندبعدی» (شامل ابعاد سیاسی، اقتصادی، حقوقی و حقوق زنان) و «کامیابی چندبعدی» (رفاه، درآمد، سلامت، آموزش و محیط زیست) در مقایسه با متوسط جهانی و رقبای منطقهای پرداخته است. بر اساس این دادهها که در کانال تلگرامی او منتشر شده، ایران در انتهای سال ۲۰۲۵ با کسب رتبه ۱۵۷ در شاخص آزادی و رتبه ۸۸ در شاخص کامیابی از میان ۱۶۴ کشور، در وضعیتی بهمراتب پایینتر از عربستان و ترکیه قرار گرفته است. بررسی روند بیستساله نشان میدهد که ایران بین سالهای ۱۹۹۵ تا ۲۰۱۰ با نرخی بالاتر از منطقه و جهان در حال رشد و تجربه بهبود نسبی بود؛ به طوری که اگر همان مسیر تداوم مییافت، امروزه بالاتر از متوسط جهانی و رقبای خود ایستاده بود. با این حال، تحلیل زمانی دادهها آشکار میسازد که ابتدا افت در شاخص آزادی آغاز شد و به دنبال آن با تشدید تحریمها و سوءتدبیرها، شاخص کامیابی نیز دچار افت و درجا شد. متقابلاً، نوسانات نزولی ترکیه و رشد تدریجی عربستان، دستخوش تغییرات راهبردی شده است. در نهایت، متن با رد نظریههای ناامیدکننده مبتنی بر «امتناع توسعه» یا «ناکارآمدی ژن ایرانی»، اثبات میکند که موفقیتهای گذشته نشاندهنده پتانسیل بالای توسعهپذیری ایران است و کلید خروج از بحران کنونی، تنها در حسن تدبیر، ثباتبخشی به سیاستهای داخلی و بازسازی روابط خارجی نهفته است.