فرصت تمدنی صفویه و شکلگیری منظومه فکری و نهادی تشیع
به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، حسن عبدیپور، استاد تاریخ و تمدن، در یادداشتی نوشت: ظهور سلسله صفوی در سده دهم هجری، فراتر از یک جابهجایی ساده در قدرت سیاسی، آغازی بر یک «فرصت تمدنی» بیبدیل برای جهان تشیع بود. در این دوره، تشیع امامیه از وضعیت پراکندگی جغرافیایی و محدودیتهای یک اقلیت مذهبی، به سوی شکوفایی در قالب یک هویت متمرکز، نهادمند و تمدنساز حرکت کرد. این تحول بنیادین، محصول همافزایی هوشمندانه میان ساختار سیاسی و نخبگان علمی برجستهای بود که با نگاهی «منظومهای»، فراتر از مرزهای فقه و کلام سنتی گام برداشتند. عالمان بزرگی همچون محقق کرکی، ملاعبدالله بهابادی یزدی و شیخ بهایی، با درک الزامات زمانه، نه تنها به تثبیت مبانی اعتقادی و مهندسی فرهنگی جامعه پرداختند، بلکه با نهادسازی حوزوی و دیپلماسی علمی، پیوندی استوار میان قطبهای دانش در شیراز، اصفهان و نجف ایجاد کردند.
