به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، شیخ اجل هشتصد سال پیش اینطور نوشته است: «ملوک جهان را نصیحت رب العالمین بسنده است که در کتاب مجید میفرماید: و اذا حکمتم بین الناس ان تحکموا بالعدل. و دیگر فرمود: ان الله یأمر بالعدل و الاحسان. مُجملی فرمود تعالی و تقدس، که مفصل آن در دفترها نشاید گفتن. اما به قدر طاقت کلمهای چند بیان کنیم در معنی عدل و احسان، و بالله التوفیق.» این بخشی از مقدمه رساله نصیحت الملوک سعدی است.
بنابر روایت مهر، در فرهنگ ایرانی، تأکید بر عدل و داد همواره به چشم میخورد و این موضوع در ادبیات پیش از اسلام، به ویژه در قالب اندرزنامهها تجلی یافته است. آثاری چون سیاستنامه، قابوسنامه و نصیحتالملوک، که به وضوح تحت تأثیر میراث فرهنگی و ادبی پیشینیان قرار دارند، مفاهیم مشابهای را با استفاده از استعارهها و صورتهای زیبا بیان کردهاند. این متون معانی عمیق خود را از طبیعت، اخلاق و خرد میگیرند و در نهایت به دو مفهوم کلیدی «عدالت/داد و خیر» و «ظلم/بیداد و شر» میرسند.
بنیانهای این اندیشهها مربوط به تفمهور با او یار و نصرت و فتحش را امیدوار… چندین نصیحت سعدی را به طریق صدق و ارادت کار بندد، که به توفیق خداوند ملک و دینش به سلامت باشد و نفس و فرزند به عافیت، دنیا و آخرت به مراد، والله اعلم بالصواب و الیه مرجع المآب»
ایران امروز، سیراب از سرچشمه فضایل پیشینیان
ایران امروز، نتیجه یک هویت گسسته نیست، بلکه بر پایه تداومی تاریخی استوار است. عمر طولانی این اندرزنامه ها و همراهی وزرای اندیشمند و مردان خردمند با حاکمان در طول تاریخ ایران، نشاندهنده قامت بلند تمدن در این سرزمین کهن است، که در روند رشد خود هرکس که خواسته آن را به درستی درک کند لاجرم میبایست بر قلهای از اخلاق و دانش و فضیلت ایستاده باشد. آنطور که سعدی میگوید:
پرده بردار، که بیگانه خود این روی نبیند
تو بزرگی و در آیینۀ کوچک ننمایی