برچسب تجمعات اعتراضی

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از ایبنا؛ صدمین شماره مجله اندیشه پویا ویژه نوروز ۱۴۰۵ منتشر شد. روی جلد این شماره از مجله با طرحی از هادی حیدری از زنی سوگوار شبیه ایران به وقایع تلخ و ناگوار سال ۱۴۰۴ از جمله فاجعه دی‌ماه و جنگ و تجاوز خارجی اشاره دارد. مرتبط با این تیتر،‌ رضا خجسته رحیمی سردبیر اندیشه پویا در دیباچه صدمین اندیشه پویا از وقایع تلخ سال نوشته و با اشاره به شب‌های بمباران نوشته «در همه شبانه‌هایی که زیر بمباران گوشه‌ای خزیدیم، فراتر از این که به مقاومت بیندیشیم، در مقاوممت اندیشیدیم و در بیدارخوابی‌های آلوده به نفیر موشک‌ها، بذرهای تفکر درباره آینده را کاشتیم که پس از این جنگ آب‌دیده‌ترمان خواهد کرد.»

گروه اندیشه: مهدیه سادات نقیبی در گروه اندیشه روزنامه ایران، گفت و گویی انجام داده با دکتر حسین ابراهیم آبادی دانشیار پژوهشگاه مطالعات فرهنگی و اجتماعی وزارت علوم و مدیر گروه مطالعات آینده‌نگر این مرکز، در باره «نقش نهاد علم در جنگ و پساجنگ». سادات نقیبی در مقدمه ای بر گفت و گوی خود نوشته است: «دانشگاه، حساس‌ترین نبض تپنده جامعه است؛ نهادی که در بزنگاه‌های تاریخی، رخدادها را به «راهبرد» و «راهکار» بدل می‌کند. در روزهایی که کشور تجربه دو جنگ تحمیلی را داشته است، بازخوانی نقش دانشگاه در دوران جنگ و پساجنگ بیش از هر زمان دیگری ضروری به نظر می‌رسد؛ چرا که دانشگاه تنها بازتاب‌دهنده بحران‌ها نیست، بلکه «نهاد افق‌گشایی» است که باید مستقل از هیاهوها، مسیر ساختن آینده را ترسیم کند. از ابراهیم آبادی درباره تأثیر جنگ بر ساختار و محتوای آموزش عالی، الزامات دانشگاه پساجنگ و نقش دانشجویان در این تحولات پرسیدیم. ابراهیم‌آبادی که حوزه تخصصی او «آینده‌نگری دانشگاه در ایران» و «مطالعات فرهنگی و اجتماعی آموزش عالی» است، معتقد است دانشگاه در میانه بحران، باید هم‌زمان هم از تداوم امر دانش‌ورزی صیانت کند و هم با ایده‌پردازی برای آینده، به یکی از بازیگران اصلی عبور عقلانی از جنگ و بازسازی اجتماعی بدل شود.» این گفت و گو را در ادامه می خوانید: 

گروه اندیشه: اندیشکده کارنگی در گزارشی پژوهشی به قلم عبدالله فراح، از دگرگونی بنیادین در شیوه اعتراضات نسل زد (Gen Z) در مراکش پرده برمی‌دارد این مطلب که در جماران منتشر شده، یادآوری می کند که  برخلاف نسل‌های پیشین که به احزاب و اتحادیه‌های سنتی تکیه داشتند، جوانان امروزی مراکش در سایه بیکاری گسترده و نابرابری‌های اجتماعی، میدان نبرد خود را به فضای دیجیتال برده‌اند. این گزارش نشان می‌دهد که اعتراضات این نسل دیگر صرفاً ماهیت سیاسیِ کلاسیک ندارد؛ بلکه یک «کنش فرهنگی» است. جوانان مراکشی با بهره‌گیری از نمادهای فرهنگ جهانی—مانند شخصیت‌های انیمه‌ها، فضای بازی‌های ویدئویی و موسیقی رپ—زبان جدیدی برای بیان مطالبات خود یافته‌اند. آن ها سیاست را نه در خیابان‌های پر از شعار، بلکه در شبکه‌هایی مثل دیسکورد و با زبان طنز و زیبایی‌شناسیِ بصری بازتعریف می‌کنند. در واقع، این نسل با استفاده از «قدرت نمادین» این ابزارها، به دنبال هویت‌بخشی، کرامت و عدالت است. در این میان، شکاف عمیقی میان درک سنتی حاکمیت از سیاست و جهان سیال جوانان شکل گرفته است. این گزارش هشدار می‌دهد که بی‌توجهی به این «آگاهی دیجیتال»، نه تنها شکاف بین دولت و نسل نو را عمیق‌تر می‌کند، بلکه نشان‌دهنده تولد شکلی از کنشگری است که در آن، مرز میان فرهنگ، سرگرمی و سیاست به‌کلی محو شده است.