گروه اندیشه: دکتر محمد مالجو در کانال تلگرامی اش مطلب نگاشته در باره «آموزش در محاصره: از کرونا تا سیاست و جنگ» . مالجو در این مطلب به بحران گسست در آموزش رسمی ایران بر اثر تنشهای سیاسی، نظامی و محیطزیستی میپردازد. این ناپایداری، یادگیری را سطحی و نابرابری را میان طبقات دارا و فرودست عمیق کرده است. راهحل در غیاب ساختارهای نهادی، عبور از حسرت و زایش «سوژهی خودآموز» است؛ نسلی که با انضباط درونی و کنشگری فعال، خلأهای آموزشی را به فرصتی برای خوداتکایی بدل کند. این مطلب را در ادامه می خوانید:
****
تجربۀ زیستۀ آموزشیِ بخش بزرگی از جوانان ایرانی طی سالهای اخیر در بستر رشتهای از وقایع پرتنش و گسسته شکل گرفته است: همهگیری کرونا که مدرسه و دانشگاه را برای مدتی طولانی به خانهها تبعید کرد، اعتراضات خیابانی و واکنشهای امنیتیِ متعاقبۀ حاکمیت که دوباره نظم تقویم آموزشی را برهم زد، تنشهای نظامی ایران با متجاوزان خارجی که حتی زمانبندی امتحانات در مدارس و دانشگاهها را دستخوش تعویق و تعلیق قرام، خطر پراکندگی و سطحیخوانی و فقدان عمق نظری افزایش یافته است. این خطر برای آن بخشهایی از جامعه که از منابع جبرانی محروماند البته دوچندان است.
ازهمینرو، شاید مهمترین وظیفۀ این نسل فعلاً ایستادن بر پای خویش در عرصۀ یادگیری باشد: ساختن نوعی انضباط درونی که بتواند تا حدی جای خالی انضباط نهادی را پر کند، بیآنکه از نابرابریهای واقعی غافل بماند. این به معنای انتخاب آگاهانۀ مسیرهای مطالعاتی و تعمیق دانستهها و پرهیز از سرگردانی در انبوه اطلاعات است. اگر آموزش رسمی به هر دلیل دچار اختلال شده، جبران این خلأ نه با حسرت بلکه با کنش فعال ممکن است. در دل همین تلاطمهاست که امکان زایش نوعی سوژۀ خودآموز و خوداتکا نهفته است، سوژهای که اگر بتواند بر پراکندگی غلبه کند و درعینحال نسبت به شکافهای اجتماعی حساس بماند شاید بتواند از دل محدودیتها افقی تازه برای نسل خویش بگشاید.
۲۱۶۲۱۶