برچسب تاپ

همایون اسعدیان با انتقاد صریح از عملکرد صداوسیما معتقد است عقب‌ماندن رسانه ملی از عرصه تصویر نتیجه قدرت‌گرفتن پلتفرم‌ها نیست، بلکه حاصل عملکرد خود این رسانه است. او با اشاره به حذف برنامه‌هایی چون «نود»، «خندوانه» و «کتاب‌باز» گفت: «صدا‌وسیما با عملکرد خودش از دور خارج شد» و تأکید کرد: «دیگر حتی نمی‌توانم با همان اطمینان قبلی از تعبیر «رسانه ملی» استفاده کنم.»

بهرام بیضایی از آن دسته فیلمسازانی است که سینمایش را نمی‌توان تنها در قاب چند فیلم خلاصه کرد؛ فیلمسازی که با تکیه بر ادبیات، اسطوره، تاریخ، نمایش ایرانی و دغدغه‌های اجتماعی، جهان منحصربه‌فردی در سینمای ایران ساخت و آثاری چون «رگبار»، «باشو، غریبه کوچک»، «مسافران» و «سگ‌کشی» را به بخشی از حافظه سینمایی چند نسل تبدیل کرد.

پس از حاشیه‌ها و انتقادهایی که برگزاری سی‌وهفتمین جشنواره بین‌المللی فیلم‌های کودکان و نوجوانان در اصفهان در سال گذشته به همراه داشت، بار دیگر تفاهم‌نامه برگزاری این رویداد میان بنیاد سینمایی فارابی و شهر اصفهان به امضا رسید تا جشنواره کودک یک بار دیگر در این شهر برگزار شود؛ بازگشتی که این پرسش را پیش روی برگزارکنندگان قرار می‌دهد که آیا دوره جدید می‌تواند از تجربه‌ها و حاشیه‌های سال گذشته عبور کرده و جایگاه جشنواره را در بدنه سینمای کودک و نوجوان تقویت کند؟

جواد رمضان‌نژاد،رئیس سازمان تنظیم مقررات رسانه‌های صوت‌وتصویری فراگیر (ساترا) با تأکید بر اینکه انتساب هر خطا در صداوسیما به رهبر جمهوری اسلامی صحیح نیست، گفت: صداوسیما باید نسبت به عملکرد خود پاسخگو باشد و نظارت بر این سازمان نیز مانند سایر دستگاه‌ها انجام می‌شود.

ابراهیم امینی، نویسنده و کارگردان، با اشاره به نقدهایی که درباره شوخی با موضوع جنگ در فیلم «سقف» مطرح شده است، تأکید کرد که جنگ در این فیلم مضمون محوری نیست و صرفاً بهانه‌ای روایی برای قرار دادن یک خانواده در موقعیتی دشوار است؛ او همچنین درباره حضور بازیگران چهره در تئاتر خصوصی گفت که استفاده از چهره‌ها به خودی خود ایرادی ندارد و اگر بتواند به رونق تئاتر کمک کند، باید از آن استقبال کرد، اما نباید در این مسیر کیفیت اثر قربانی ملاحظات اقتصادی و مارکتینگ شود.

محمدرضا سرشار، نویسنده و پژوهشگر ادبیات کودک و نوجوان، با انتقاد از رویکردی که سرگرم‌کردن کودک را به شلوغی، شوخی و حرکات نمایشی گره می‌زند، معتقد است برنامه‌سازان کودک نباید هر چیزی را که برای لحظاتی توجه مخاطب را جلب می‌کند، مفید بدانند؛ چراکه این نگاه طی سال‌ها به سلیقه کودکان آسیب زده و جای روایت، عمق و محتوای واقعی را با «عناصر کاذب» پر کرده است.