مرجع خبر، آموزش، فناوری، سرگرمی و دانستنیهای روز
مرجع خبر، آموزش، فناوری، سرگرمی و دانستنیهای روز
شاپور پیروزی خود را در نقش برجستهای در نقش رستم به نمایش گذاشت ( و نیز در تنگه چوگان و داراب) این نقش برجستهها او را در حالی نشان میدهند که دو امپراتور روم مقابل او زانو زدهاند.
شاپور به هنگام اسارت والریانوس می بایست در سال های پیری بوده باشد، و به همین دلیل بود که در برابر توسعه طلبی پالمیرا آشکارا واکنش نشان نداد. شاهنشاه می بایست به مسائل داخلی سرگرم بوده باشد، زیرا می دانیم که وی به مانی و مسائل فرهنگی و فکری دلبستگی یافت.
به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین ، یادداشتی که از نظرتان می گذرد مروری است بر مهمترین عناصر هویت و تاریخ ایران. این مطلب که در خبرگزاری ایبنا تهیه شده در باره اندیشه های دکتر ناصر تکمیل همایون جامعهشناس و تاریخنگار ایرانی و استاد پژوهشکده تاریخ پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی است.
به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از ایبنا، هویت، به معنای آگاهی از «کیستی جمعی»، شناسنامهای است که افراد یک جامعه را از «دیگری» متمایز کرده و پیوندی عمیق میان آحاد یک ملت برقرار میکند. این مفهوم که از عناصر مکان، زمان و فرهنگ مایه میگیرد، در طول تاریخ ایران همواره به مثابه رشتهای استوار، اقوام مختلف را به هم تنیده است. در دوران مغول، زمانی که ساختارهای سیاسی و اجتماعی ایران تحت هجوم ویرانگر چنگیزخان فروپاشید، پرسش از هویت و تلاش برای حفظ آن، به ضرورتی حیاتی تبدیل شد. عطاملک جوینی، مورخ و دیوانسالار هوشمند این دوره، در کتاب خود «تاریخ جهانگشا»، فراتر از ثبت وقایع، به بازسازی این هویت همت گماشت.
نویسنده: الکساندر خودزکو مترجم: سیروس سهامی در بخش دیگر کتاب به تاریخ گیلان بر اساس روایات مورخان اشارتی شده است. بخش سوم (چشماندازهایی از سرزمین گیلان) به معرفی آبادیها، رودخانهها و راهها اختصاص دارد. معرفی ساکنان گیلان (جمعیت، زبان، مذهب،…
به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از سرویس دینواندیشه ایبنا، رضا دستجردی نوشت: چانهزنی بر سر گذشته؛ باستانشناسی، ملیگرایی و دیپلماسی در خاورمیانه ۱۹۱۹-۱۹۴۱» نوشته جمیز ف. گود استاد بازنشسته تاریخ در دانشگاه ایالتی گراند ولی و مدیر سابق برنامه مطالعات خاورمیانه این دانشگاه، با ترجمه مارال لطیفی، از تازههای انتشارات شیرازه کتاب ما است که در بهمن ۱۴۰۴ به بازار کتاب آمد.
گروه اندیشه: «ایران بزرگترین ققنوس تاریخ است»، عنوان دل نوشته ای است از یک باستان شناس برای خاک و آبی که هزاران سال ایستاده. این مطلب روایتگر واکاوی عمیق و حسی یک باستانشناس از جانسختی و استمرار تمدنی ایران در برابر تندبادهای تاریخ است. نویسنده با لمس لایههای خاک، از تپه حسنلو تا ستونهای تختجمشید، استدلال میکند که ایران نه یک «سالشمار»، بلکه «نبضی زنده» است که بارها تا مرز نابودی رفته، اما هرگز زانو نزده است. او با اشاره به تاکتیکهای دفاعی اشکانیان و مهندسی ساسانیان، الگوی تاریخی ایران را «انتخابِ بودن» و «ققنوسوار برخاستن از لایههای سوخته» توصیف میکند. از منظر باستانشناسی، ایران تمدنی «دفاعمحور» است که راز بقای آن در ترکیبِ انعطافپذیریِ ساختاری با اصالتِ ریشهها نهفته است؛ خاکی که حافظهاش به فرزندان خود درسِ ایستادگی در برابر آشوبهای معاصر را میآموزد و اطمینان میدهد که این سرزمینِ زخمی، همچنان استوار خواهد ماند. شاید دیوار تاریخی گرگان در این باره مثال خوبی باشد. این دل نوشته را که توسط دکتر مصطفی ده پهلوان دانشیار گروه باستان شناسی دانشگاه تهران نوشته و در کانال خانه اندیشمندان علوم انسانی منتشر شده، در ادامه می خوانید:
نویسنده: فائضه غفارحدادی انتشارات: شهید کاظمی منبع : ایران کتاب