برچسب تأکید بر «زندگی» چه معنایی دارد؟

اولین روز از تابستان، یعنی ۲۲ ژوئن «روز رسانه مثبت» نام‌گذاری شده است؛ روزی که دستیابی به آن، دست‌کم در یک سال و نیم گذشته‌ای که ایرانی‌ها پشت سر گذاشته‌اند، برای خیلی‌ها آرزو شده است. کرونا و مرگ‌ومیرهای ناگهانی، تصادف‌های گاه‌وبیگاه، حوادث پیش‌بینی‌نشده و… خبر خوب و مثبت را این روزها بدل به کیمیا و نایاب کرده و به همین دلیل نیز جامعه هر روز در معرض حجم زیادی از خبرهای ناخوشایند و منفی قرار می‌گیرد؛ اخباری که باعث تزریق یأس و ناامیدی در بین افراد می‌شود و اضطراب و استرس را افزایش می‌دهد. اما آیا در ایران، اخبار مثبتی برای بازنمایی در رسانه‌ها وجود ندارد؟

خودکشی پایان دادن عامدانه به زندگی است. خشونتی با قساوت علیه خود که تاسف‌بارترین شکل مرگ از نظر ناظر و شاهد چنین عملی است. در دهه‌های اخیر این مقوله شکل فزاینده‌ای داشته است. سازمان بهداشت جهانی در سال 2015، هشتصدهزار مرگ را از طریق خودکشی اعلام کرده. بحث و پرداختن به خودکشی در دوران کرونا، اهمیت زیادی پیدا کرده است. در اخبار ایران مدام می‌شنویم که کودکان و نوجوانان به دلیل مشکلات اقتصادی، دور شدن از فضای آموزشی و فشارهای فرهنگی دست به خودکشی زده‌اند. به دلیل آمار فزاینده خودکشی در ایران، چهارشنبه 2 تیر 1400، در فضای اسکای روم نشستی با حضور دکتر محمدرضا جلالی در خصوص خودکشی نوجوانان، شکل گرفت. در این نشست به آسیب‌شناسی این مقوله پرداخته شد و راه حل‌هایی جهت پیشگیری از آن مطرح شد. 

نشست خبری مدیرکل بهزیستی استان اصفهان به مناسبت گرامیداشت هفته مبارزه با مواد مخدر، شنبه 5 تیر در مرکز درمان تی سی اصفهان واقع در شهرک صنعتی محمودآباد برگزار شد. در این نشست خبری، دکتر ولی‌اله نصر اصفهانی؛ مدیر کل بهزیستی استان اصفهان با اشاره به اینکه در زمینه موادمخدر و بیماری اعتیاد، اعتقادی به ملاحضات قضایی و انتظامی نداریم، گفت: «همه خدماتی که در این زمینه ارائه می‌شود داوطلبانه و با حداقل ملاحظات قضایی و انتظامی انجام می‌شود.» او ادامه داد: «قانون‌های بسیاری داریم که اجرای آنها تاکنون معطل مانده است. هر اتفاقی که رخ می‌دهد همه انگشت‌ها به سوی بهزیستی می‌چرخد درحالی که بیش از ده سازمان مختلف در استان بایستی برای حل مشکلات موجود با بهزیستی همکاری کنند اما همیشه این اتفاق رخ نمی‌دهد.»

چشمه‌ها و قنات‌ها یکی‌در‌میان کور شدند و تشنه بی‌آبی. زمین‌های حاصلخیز عمل نیامدند و ییلاق‌های سرسبز و پُرآب‌و‌علف، گورستان خشک‌سالی شدند. خاک مُرده، کوچ را از رمق انداخت. خیلی از مردهای عشایر، دام و طلای زن‌ها را فروختند و راهی شهر و روستا شدند؛ جایی که آب باشد و مردمانش برای یافتن یک لقمه نان، رنج کمتری متحمل شوند. برخی هم به ناچار دل از کوچ نکندند و اردیبهشت که خود را نشان داد، کرفس و پونه و تره به دامن کوه‌ها که نشست، زن و بچه و هرچه داشتند و نداشتند، عقب وانت و کامیون سوار کردند و افتادند به شانه جاده. یکی مثل «مش اکبر»؛ مردی، سیاه‌چهره و 60 ساله با کلاهی نمدی و جلـــیقه و شلواری گشاد، مثل باقی بختیاری‌ها: «نتوانستیم یک‌جانشین بشویم.»

گرمای شدید و کلافه‌کننده، حالا چند سالی است که خیلی زود، خودش را نشان می‌دهد و از بهار میزبان ایرانی‌ها می‌شود و تا اواخر تابستان نیز ادامه دارد؛ گرمایی که خشک‌سالی و عدم بارش برف و باران در سال آبی جاری نیز با آن همراه شده و شرایط بسیار نامطلوبی را برای ایرانی‌ها رقم زده است. البته گرمای هوا فقط در ایران رخ نداده، بلکه این اتفاق که تمام جهان را تحت الشعاع قرار داده و به نام «گرمایش جهانی» یا «گرم‌شدن زمین» شناخته می‌شود، پدیده‌ای است که باعث افزایش میانگین دمای زمین و سطح اقیانوس‌ها شده است. این‌گونه که گفته می‌شود در صدسال گذشته، سیاره زمین به‌طور غیرطبیعی حدود 74/0 درجه سیلیوس گرم‌تر شده است؛ گرم‌شدنی که کارشناسان دلیل آن را تغییرات اقلیمی می‌دانند.