برچسب انتخابات 1400

این روزها نام سعید محمد فرمانده قرارگاه سازندگی خاتم‌الانبیاء به عنوان یکی از کاندیداهای انتخابات ریاست جمهوری مطرح است. خاطره ریاست جمهوری احمدی نژاد به ما می‌گوید هیچ چیز در سیاست ایران عجیب و بعید نیست. حتی اگر سعید محمد به ریاست جمهوری نرسد دستکم با همین مطرح شدن نامش به عنوان یکی از نامزد‌های احتمالی، توشه‌ای برای خود اندوخته است.

عباس آخوندی در سال‌های اخیر چهره دیگری هم از خود نشان داده است؛ یک نظریه‌پرداز اقتصادی، تاریخی و ملی که در دو حوزه اقتصاد و تمدن ایران زمین، دارای ایده و فکر است. آیا او نخستین فیلسوف و نظریه‌پرداز ایرانی خواهد بود که به ریاست جمهوری می‌رسد؟

دبیرکل خانه صنعت و معدن ایران می‌گوید: در سایه تحولات سیاست خارجی و داخلی بخش خصوصی ایران به جای برندسازی و توسعه‌ فعالیتش بیشتر درگیر روزمرگی شده است؛ اغلب تولیدکنندگان به دلیل غیر قابل پیش بینی بودن تحولات سیاسی پیشرو به برنامه ریزی کوتاه مدت برای تامین ارز و مواد اولیه مشغولند.

سردار حسین دهقان در حالی خود را برای انتخابات ۱۴۰۰ ریاست جمهوری آماده می‌کند که داده‌های زیادی درباره تحلیل رفتار‌های اقتصادی و نگاه وی به مسئله اقتصاد در دست نیست؛ اما آیا حضور وی در بنیاد تعاون سپاه پاسداران، مدیریت فعالیت‌های اقتصادی بنیاد شهید و هدایت شرکت‌های وزارت دفاع، باعث شده است که این سردار سپاه، به الزامات بازار‌ها و اقتصاد آگاه شود؟

محسن رضایی گویا قصد دارد در انتخابات ۱۴۰۰ هم بخت خود را برای حضور در پاستور بیازماید. از حالا می‌توان تصور کرد که او ایده‌های اقتصادی و مدیریتی جدیدی را برای طرح در وعده‌های انتخاباتی خود آماده کند، اما از همین حالا می‌توان گفت که این طرح‌ها با واقعیت‌های سیاسی، اقتصادی و تاریخی ایران فاصله بسیار دارد.

دیدگاه‌های اقتصادی قالیباف، شعار‌های اقتصادی زیبایی است، شعار‌هایی که یکی یکی معضلات ساختاری و تاریخی اقتصاد ایران را برمی شمرد. اما آیا مدیریت حوزه اقتصاد هم مانند پل‌سازی است که با یک دستور ساخته شده و یا با یک دستور، یک مشکل حل شود؟ چنین ساده انگاری‌هایی است که باعث می‌شود محمدباقر قالیباف هم در زمره سیاستمداران پوپولیست دسته بندی شود.

یک استاد دانشگاه می‌گوید: در حال حاضر اقتصاد ایران به دلیل وابستگی به نفت و از سوی دیگر به دلیل نیاز بخش‌های تولیدی به واردات به شدت با روابط بین‌المللی عجین شده است. در این شرایط قوه مجریه تقریباً چندان تاثیرگذار در شاخص‌های اقتصادی نیست.

سعید جلیلی و محمود احمدی نژاد در یک نقطه مشترکند می‌رسند: پوپولیسم! در یک تعریف ساده، پوپولیسم به معنای ارائه راه حل‌ها و پاسخ‌های ساده و آنی، به مسائل ریشه‌ای و ساختاری است. این همان راهی است که احمدی نژاد رفت و به نظر می‌رسد جلیلی هم به رغم شناخت نسبی از مسائل کشور، اما جز راه حل‌های پوپولیستی یا در بهترین حالت، به دست گرفتن مدیریت دولت، چیز دیگری در چنته ندارد.