مرجع خبر، آموزش، فناوری، سرگرمی و دانستنیهای روز
مرجع خبر، آموزش، فناوری، سرگرمی و دانستنیهای روز
امیر خلبان حسین هاشمی میگوید بهخاطر تحرکات نظامی رژیم بعثی عراق و تجاوزات گاه و بیگاه به خاک ایران، خلبانان پایگاه چهارم شکاری دزفول از ۲۰ شهریور ۱۳۵۹ پیش از شروع رسمی جنگ، بمبارانهای برونمرزی را آغاز کرده بودند.
بیشترین تلفات را در سهروز ۱۶ تا ۱۸ دی دادیم. کمر نیروی هوایی شکست؛ از اففورها گرفته تا افپنجها. بچهها لتوپارشده در دزفول نشستند. خودم در آنچندروز چهارسورتی پرواز کردم چون لشکر ۱۶ قزوین در نعل اسبی افتاده بود و فقط داد میزد «نیروی هوایی کمک کن!»
من شل میچرخیدم. اینها هم موشک میزدند. کابین عقب افچهارده عقب هواپیما را کامل میبیند. اینطور بود که آقای جراح میگفت «بت سیکس!» و من بِرِیک میکردم. دوباره شل میکردم که بعدی بیاید. دوباره «بت سیکس» و دوباره بریک! اینها هم به هواپیما فشار میآوردند و بنزین میسوزاندند. من هم راحت گردش میکردم که در دم من قرار بگیرند و موشک بزنند.
فقط ACM داشتیم. چون ایران، پراکسی آمریکا بود و به نیابت از آمریکا در منطقه میجنگید. ایندوره را گذاشتند چون میخواستند خلبانان ایرانی را ببرند در ظفار بجنگند. یعنی دلشان برای ما نسوخته بود. آمدند و بدو بدو برای دوره انتخابمان کردند و بردند. پس ایندوره، هدیه و لطف نبود. منافع خودشان بود.
میشود یکسندان که از ۴ آهنگر با ۴ پتک تشکیل شده و هدف را میکوبند. حساب کن ۱۶ فروند اینکار را روی یکهدف انجام دهند. تظیم کردهاند ۱۶ فروند با فاصله ۳ ثانیه بهطور مستمر و لاینقطع هدف را بمباران کنند. کمتر از یکدقیقه اینطور هدف را میزنند. کدام پدافند میتواند آنها را بزند؟
باتوجه به حمایتهای ارتش و نیروی هوایی عراق از منافقین، صبح جمعه ۳۱ تیر دو فروند F5_E با هدایت نجفی و طیبی برای بمباران توپخانه عراق در شهر کویته، از پایگاه دزفول برخاسته و هدف را با موفقیت بمباران کردند. پس از بازگشت به دزفول ماموریت دیگری برای بمباران منافقین در غرب مهران به آنها محول شد و ...
بنا بود ستونی را که حدود ۱۰ کامیون نیرو داشت، بزنیم. ستون در یکجاده خاکی حرکت میکرد و وقتی با چشم دیدمشان، دستور شلیک به آنها با مسلسل را صادر کردم. ولی در یکلحظه پشیمان شدم و لحظه آخر که شیرجه کردیم، فریاد زدم Don’t Fire! Don’t Fire! این را در حالی با فریاد گفتم که همهچیز برای کشتن صدها سرباز عراقی که در کامیونهای بدون چادر نشسته بودند، آماده بود.
هروقت از پلههای هواپیما بالا میرفتم، یکشعار داشتم: «مرگ اگر مردی به نزد من بیا/تا در آغوشت بگیرم تنگ تنگ» اینشعر خیلی به من روحیه میداد. سرود «ای ایران!» را هم به یاد بچههایی که مظلومانه با کمترین امکانات شهید شده بودند، میخواندم.