برچسب اسلایدر

گزارش‌های افشاشده از درون نهادهای تصمیم‌گیری ایالات متحده نشان می‌دهد که ماجراجویی نظامی جدید واشنگتن علیه جمهوری اسلامی ایران، بیش از آنکه نمایش قدرت باشد، به بحرانی عمیق و فرساینده برای ساختار نظامی و سیاسی آمریکا بدل شده است.

همان‌طور که در اسناد، اتاق‌های فکر و تحلیل‌های استراتژیست‌های غربی مشاهده می‌شود، دشمن برای تسلیم کردن ایران به یک «جنگ ترکیبی و چندبُعدی تمام‌عیار» دلبسته است. این جنگ دو بال اصلی دارد: فشردگی حداکثری گلوی اقتصاد ایران (از طریق تحریم‌های ثانویه و هدف قرار دادن شریان‌های انرژی) و قطع بازوهای منطقه‌ای ما از طریق ائتلاف‌سازی دیپلماتیک و فشارهای نظامی.

یکی از بزرگ‌ترین و خانمان‌سوزترین خطاهای محاسباتی در تاریخ سیاست و روابط بین‌الملل، همسان‌انگاریِ «صلح‌طلبی از موضع ضعف» با «دستیابی به امنیت» است. در نگاه نخست و برای ذهن‌های ساده‌انگار، شاید چنین به نظر برسد که اگر ملتی در برابر فشارها و تهدیدها از خود نرمش نشان دهد، اشتیاق خود را برای پایان دادن به درگیری‌ها فریاد بزند و از ابزار قدرت خویش عقب‌نشینی کند.

یکی از دوگانه‌های نادرستی که گاه در فضای فکری و رسانه‌ای مطرح می‌شود، قرار دادن «وحدت اسلامی» در برابر «هویت شیعی» است؛ گویی شیعه برای آنکه بر هویت تاریخی و اعتقادی خود پای بفشارد، ناگزیر است از وحدت با اهل سنت فاصله بگیرد و گویی هر سخن از وحدت میان شیعه و سنی، به معنای کم‌رنگ کردن مرزهای هویتی تشیع، نادیده گرفتن تاریخ، چشم پوشیدن از حقایق تلخ گذشته و در نهایت نوعی مصلحت‌اندیشی عافیت‌طلبانه است.

تاریخ همواره آوردگاه تکرار سنت‌های قطعی است؛ آنجا که طغیان و توهمِ قدرت، مستکبران را در اوج تکبر به مسلخ می‌کشاند. رویارویی امروز کاخ سفید و لشکرکشی بی‌حاصلش به آب‌های خلیج فارس، تداعی‌گر سرنوشت محتوم فرعونی است که مغرور از سیطره‌ای خیالی، با تمام ادوات جنگی‌اش به دل امواج زد تا حقیقتی غیرقابل‌انکار را سرکوب کند.

مسئله دریای خزر را نمی‌توان با دوگانه ساده «کنوانسیون به‌نفع ایران است یا به‌ضرر ایران» تحلیل کرد. نقطه آغاز هر ارزیابی دقیق، تفکیک میان سه موضوع متفاوت است: رژیم حقوقی کلی خزر، تعیین خطوط مبدا و حدود آب‌های ساحلی، و تحدید حدود بستر و زیربستر و در نتیجه تعیین سهم کشورها از منابع نفت و گاز.

۲۸ مرداد فقط یک تاریخ در تقویم سیاسی ایران نیست؛ یکی از روشن‌ترین نقاطی است که می‌توان از خلال آن نسبت ایران با ایالات متحده را فهم کرد. هفتادوسه سال بعد، اهمیت این روز نه‌تنها کاهش نیافته، بلکه در پرتو تجربه سال‌های اخیر معنای تازه‌ای پیدا کرده است.